หลายคนเพิ่งกลับถึงบ้าน ก็ได้ยินเสียงของหญิงชราเยี่ย
“เหล่าซื่อ เหล่าอู่ พ่อของเจ้าตะโกนเรียกให้พวกเจ้ากลับบ้าน!”
พอตะโกนเสร็จ ก็พึมพำเบา ๆ ว่า “ไม่เห็นเงากันทั้งวัน ไม่รู้กำลังง่วนอะไรกันอยู่”
นึกถึงพี่ใหญ่และพี่น้องที่บ้านเดิม ไม่รู้ว่าทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง หากตนเองกับตายายพวกเขาขึ้นเขาไป จะออกมาได้อีกหรือไม่ก็ไม่แน่
คิดถึงตรงนี้ นางก็เกิดแรงกระตุ้นอยากกลับบ้านเดิมขึ้นมา
สองพี่น้องเดินออกจากเรือนเก่าสกุลเยี่ย เห็นแม่ของพวกตนนั่งเหม่อลอยอยู่ใต้ร่มไม้ไม่ไกล
“แม่”
“แม่!”
“โอ๋! พวกเจ้ากลับบ้านก่อนเถิด ข้ามีธุระนิดหน่อยจะแวะไปบ้านท่านน้าพวกเจ้าสักเที่ยว”
พูดจบก็มองไปที่เยี่ยจือซ่งซึ่งอยู่ใกล้ตัวที่สุด “ในมือเจ้ายังมีเงินอยู่อีกหรือไม่ ให้แม่หน่อย”
“......”
เหล่าซื่อค่อนข้างลังเล หันไปมองเหล่าอู่ที่อยู่ด้านข้าง
“มองเขาทำไมกัน? มีหรือไม่ รีบเอาออกมา! ข้ามีธุระสำคัญ”
ทั้งสองค่อย ๆ ล้วงเอากระเป๋าเงินออกจากอก ยังไม่ทันจะได้เปิดออกนับเงิน ก็ถูกรวบคว้าไปโดยนางทีเดียว
“ถือว่าแม่ขอยืมพวกเจ้า วันหลังค่อยคืน” พูดจบนางก็ยัดกระเป๋าเงินไว้ในอกแล้วก้าวยาว ๆ ออกนอกหมู่บ้านไป
เหล่าอู่ค่อนข้างเสียใจ “รู้อย่างนี้ข้าไม่เอาออกมาเลยดีกว่า ถูกแม่แย่งไปจนหมด”
“......”
เยี่ยจือซ่งจนปัญญา เขาเองก็ไม่คิดว่าแม่จะลงมือแย่ง
“ช่างเถิด ก็เงินไม่มาก โชคดีที่ฝากไว้กับพี่ใหญ่หมดแล้ว!”
“ไปเถิด กลับบ้านก่อน! พ่อคงเรียกพวกเราให้เก็บข้าวของ”
ทั้งสองไม่เอ่ยวาจา ก้าวเท้าเดินกลับบ้าน