คุณหลิวให้แม่บ้านล้างมะเขือเทศที่เหรินเหยียนจิงนำมาสักสองลูก แล้วส่งไปให้ถังเจิน
คุณหลิวเอ่ยขึ้นก่อนว่า "เจินเจินขึ้น ม.6 แล้ว เรื่องเรียนค่อนข้างหนักหน่อย"
ดังนั้นเลยไม่ลงมาต้อนรับแขก
เหรินเหยียนจิงกับโจวซวี้ซือ หนึ่งในฐานะแฟนของถังเจิน อีกคนในฐานะอดีตพี่ชายของถังเจิน ต่างก็แสดงความเข้าใจ
-
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ถังเจินถาม 111 ว่า "สามเส้น พวกเขาสองคนกลับไปหรือยัง"
111 ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก [เจิน ยังเลย]
หนึ่งชั่วโมงให้หลัง ถังเจินถามอีก "สามเส้น พวกเขากลับบ้านกันหรือยัง"
111 คลิกปาก [เจิน ยังเลย]
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ถังเจินก็ถามซ้ำอีกครั้ง "สามเส้น ตอนนี้ล่ะ"
111 เห็นแก่ความสนุกไม่กลัวเรื่องใหญ่ โผงผางตอบ [เจิน พวกเขายังอยู่เลย]
เหรินเหยียนจิงกับโจวซวี้ซือต่างก็ไม่อยากลุกไปก่อน ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายออกไปพร้อมกัน ทั้งคู่เหมือนกับกางเกงถูกแปะติดกับโซฟา ขยับตัวไปไหนไม่ได้
111 ถอนใจ [ในนิยายรักหวานเล่มนั้น โจวซวี้ซือคอยประคับประคองหลีหร่านมาตลอดทาง ลงทุนให้เธอ ทุ่มเงินให้เธอ กับเหรินเหยียนจิงนั้นความสัมพันธ์ไม่ได้ดีนัก แต่ก็ไม่ถึงกับแย่...]
แล้วตอนนี้ล่ะ
บรรยากาศในห้องนั่งเล่นชั้นล่างนั้นตึงเครียดหนัก แม่บ้านชงชาเสร็จ ยกผลไม้ไปส่งแล้วก็รีบเผ่น ไม่อยากอยู่ในห้องนั่งเล่นต่อเลยสักวินาที
แขกทั้งสองคนนั้น ดูท่าทางเหมือนถ้าผิดใจกันนิดหน่อยก็พร้อมจะลงไม้ลงมือ แต่ก็เป็นเพียงมารยาทและสติของแต่ละคนที่ยับยั้งทุกอย่างเอาไว้
สี่ทุ่มตรง เมื่อเห็นท่าทางของทั้งคู่ไม่มีใครคิดจะกลับ คุณหลิวก็ไม่สนว่าคนหนึ่งจะเป็นลูกค้าของเธอ อีกคนจะเป็นแฟนของลูกสาวอีกต่อไปแล้ว เธอเริ่มไล่แขก