111 รีบส่งเสียงห้ามทันที [เจิน จำภารกิจของเธอไว้! ให้นายเอกเกลียดเธอ!]
[นี่ไม่ใช่โอกาสที่ดีที่สุดหรอกเหรอ?]
[แค่ทำตัวเฉยชากับเขาก็พอ! เดี๋ยวเขาก็ค่อย ๆ ใจเย็นลงเอง]
ถังเจินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็วิ่งออกจากพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์เทศบาล
โรงเรียนอยู่ไกลจากที่นี่มาก ป้ายรถเมล์ก็ไกล พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์เทศบาลตั้งอยู่ชานเมือง เธอไม่รู้จะไปไหน จิตใจว้าวุ่นไปหมด
สุดท้ายเธอก็หาที่โล่ง ๆ นั่งลง ซื้อกระดาษกับปากกาจากเด็กคนหนึ่งที่กำลังกลับบ้าน แล้วเริ่มวาดรูปลงบนกระดาษ
พอได้ปากกามา เธอก็รู้ทันทีว่าควรวาดอะไร
วาดภาพโรเบิร์ตจัดการชูการ์ล้มลงไปนอนกองกับพื้นเลยละกัน
โรเบิร์ตน่ารักจะตาย
คอยคุยเล่นกับเธอ คอยเล่าเรื่องตลกให้ฟัง ถึงแม้ทุกเรื่องจะไม่ตลกเลยก็เถอะ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของโรเบิร์ต เป็นปัญหาของเหรินเหยียนจิงต่างหาก เพราะเขาไม่ได้ใส่เรื่องตลก ๆ ลงไปให้โรเบิร์ต
สรุปคือ โรเบิร์ตดีมาก ๆ
ถังเจินพอเริ่มวาดรูปก็ลืมเวลาไปเลย คราวนี้เธอซื้อกระดาษมาเยอะ ก็เลยวาดภาพโรเบิร์ตเอาชนะชูการ์ไปหลายแผ่น
ภาพของโรเบิร์ตกับชูการ์ถูกจดจำไว้ในใจเธออย่างแน่นหนา
เธอวาดไปหลายท่วงท่า แต่ไม่ว่าจะท่าไหน โรเบิร์ตก็หล่อที่สุดเสมอ
กระดาษหลายแผ่นกระจายอยู่บนพื้นข้าง ๆ เธอ มือยังคงวาดไม่หยุดด้วยความไว จู่ ๆ เหรินเหยียนจิงก็ปรากฏตัวอย่างเงียบเชียบ นั่งลงข้าง ๆ เธอ “นี่เองที่แท้ก็ไม่รับสายฉัน นี่มาหลบวาดรูปอยู่ที่นี่”
เธอเงยหน้าขึ้น นึกอะไรได้ ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาดู ในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงสั้น ๆ เหรินเหยียนจิงโทรหาเธอตั้งหลายสิบสาย
เธออ้าปาก อยากจะถามเหรินเหยียนจิงว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร แต่เพราะภารกิจ เธอเลยถามอะไรไม่ได้ เป็นห่วงอะไรไม่ได้