คุณนายว่านหยุดพูดไปแล้ว ถังเจินถึงได้มีเวลามาดูสถานะของภารกิจที่หก
ไม่ดูไม่รู้เลย พอดูแล้วก็ตกใจจนพูดไม่ออก
เมื่อเห็นเวลา 23:58 นาที ถังเจินถามระบบอย่างตะกุกตะกัก “ซานชวน นี่คือเวลาที่ฉันกับเขาจับมือกันเหรอ?”
000 ตอบอย่างสมเหตุสมผล [ใช่แล้ว]
ถังเจินน้ำเสียงแหบแห้ง “งั้น... ในสนามแข่งที่มีคนดูเป็นพันๆ คน ก่อนการแข่งขันประมาณหนึ่งวัน เราจับมือกันเกือบ 24 นาทีงั้นเหรอ?”
[ใช่แล้ว]
ช่วงเวลาหวานซึ้ง 23 นาที 58 วินาทีแบบนี้ มันบันทึกไว้ในชิปเรียบร้อยแล้ว รอวันพระเอกกับนางรองเลิกกัน มันจะได้เอามานึกถึงตอนหลังได้เป็นระยะ
000 พูดอย่างพอใจ [ภารกิจแค่ต้องการสามนาที แต่พวกเธอทำเกินเป้าไปมากเลย! นี่มันจับแล้วไม่ยอมปล่อยเลยเหรอ?]
ถังเจิน: ... “คงแค่ลืมไปเอง”
[ลืมปล่อยมือเหรอ? เจิน เธอเชื่อเองเหรอ?]
“ฉันเชื่อ”
ตอนแรกเธอไม่ชินกับอุณหภูมิมือของเหรินเหยียนจิง แต่ตอนหลังก็เริ่มชินไปเอง พอชินแล้ว เธอก็ไม่รู้ตัวเลยว่าตลอดทางเธอจับมือกับเหรินเหยียนจิงตลอดเวลา
บางทีตอนนั้นอาจจะมีอย่างอื่นดึงดูดความสนใจของเธอ เช่นสายตาที่หลากหลายของผู้คน
ที่แท้ตอนนั้นพวกเขาจับมือกันตลอดเลยเหรอเนี่ย
-
ก่อนที่เหรินเหยียนจิงจะเข้าสนาม จางเหมี่ยน เพื่อนร่วมทีมของเขาเดินเข้ามาใกล้แล้วสูดจมูก พูดด้วยความทึ่ง “พี่ ตัวพี่หอมมากเลย”
เหรินเหยียนจิงผลักหัวเขาออกไปหนึ่งที น้ำเสียงเรียบๆ “อย่าเข้ามาใกล้ฉันนักสิ”
จางเหมี่ยนกวักมือเรียกคนอื่นๆ มาอีก “พวกนายรีบมาดมๆ ดูสิ หอมสุดๆ เลย! หอมมาก!”
เพื่อนร่วมทีมอีกหกคนก็พากันล้อมวงเข้ามา
“หอมจริงๆ ด้วย!”
“หัวทีม ใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรเนี่ย? หอมมากเลย!”