ภายใต้คำแนะนำทางไกลของเพื่อนร่วมชั้น เหรินเหยียนจิงซ่อมแอร์ที่เกือบจะพังได้สำเร็จจริงๆ
เมื่อช่องลมของแอร์พ่นลมเย็นออกมา ถังเจินอดปรบมือให้เขาไม่ได้ “เหรินเหยียนจิง เธอสุดยอดไปเลย”
ตอนนั้นวิดีโอคอลของเหรินเหยียนจิงยังไม่ได้วางสาย ปลายสายก็ส่งเสียงล้อเลียนมา “เฮ้ยๆ ฉันก็ไม่เลวนะ ไม่มีคำแนะนำของฉัน เหรินจะซ่อมแอร์ได้ง่ายๆ แบบนี้เหรอ”
เหรินเหยียนจิงพูดเรียบๆ “พอได้แล้ว วางละนะ”
“เฮ้ยๆ เหรินเหยียนจิง เธอ..."
ถังเจินไม่ได้ยินว่าคนนั้นพูดอะไรต่อ เพราะหน้าจอมือถือเหรินเหยียนจิงดับไปแล้ว
เขาปรับอุณหภูมิแอร์ให้พอดี พูดว่า “ตอนนี้ไม่ร้อนแล้วนะ”
ถังเจินเบือนหน้า ปากยังแข็ง “ไม่ร้อนตั้งแต่แรกแล้ว”
เหรินเหยียนจิงโน้มตัวเข้ามาใกล้ ยิ้ม “จ้ะๆ ไม่ร้อน”
เขาหยิบทิชชู่แผ่นหนึ่ง เช็ดเม็ดเหงื่อบนหน้าผากเธอออก
ถังเจินชะงักนิดหนึ่ง เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ตอนนั้นมือถือของเหรินเหยียนจิงก็เริ่มสั่นไม่หยุด
เขาก้มมองเบอร์ที่โทรมา ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วรับสาย
พอเชื่อมต่อ คนปลายสายก็ระดมยิงคำพูดยาวเหยียดทันที พอฟังจบ สีหน้าของเหรินเหยียนจิงก็ย่ำแย่ลงมาก
ใจคอของถังเจินไม่ดีเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเหรินเหยียนจิงทำหน้าแบบนี้
หลังจากวางสายแล้ว ถังเจินถามเสียงเบา “อาจิง เป็นอะไรไปเหรอ”
เหรินเหยียนจิงลูบมือเธอเบาๆ “ที่รัก ผมต้องกลับเมืองเจแล้วนะ”
ถังเจินอึ้ง “ตอนนี้เลยเหรอ”
“ใช่”
“ทำไมกะทันหันจัง”
เหรินเหยียนจิงหลุบตาลง “เกิดเรื่องนิดหน่อย ต้องรีบไปจัดการ”