111 อดบ่นพึมพำไม่ได้ [ผู้เข้าแข่งขันรักเด็กประถมมาแล้ว]
ไม่ใช่แค่ขี้เกาะ แต่ยังขี้หึงมั่วซั่วอีก
แต่ที่พัฒนาขึ้นจากเมื่อก่อนคือ อย่างน้อยก็พูดหวานเป็นแล้ว และพูดไม่หยุดปากด้วย
ว่าแต่เถอะ คนเมาแล้ว ความคิดจะแจ่มใสขนาดนี้เลยหรือ
พระเอกของเราไม่ใช่แค่คิดแจ่มใส ยังพูดชัดถ้อยชัดคำอีกต่างหาก ไม่ว่าจะกวางตุ้งหรือจีนกลาง ก็พูดเชื่องช้าและอ่อนโยนนัก
แล้วคำถามคือ สรุปพระเอกของเราเมาหรือไม่เมากันแน่
111 สับสนแล้ว เหรินเหยียนจิงดูเหมือนเมา แต่ก็ไม่เหมือนเมาจริง ๆ
ช่างเถอะ คาดเดาไม่ได้ก็ไม่คาดเดาแล้ว
-
ประโยคที่ว่า “ผมจะรอคุณตลอดไป” ทำให้ถังเจินนึกถึงคำประเมินของ 111 ต่อเหรินเหยียนจิงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เธอลูบหลังมือของเขาที่โอบกอดเธอแน่นเบา ๆ พูดแผ่วเบาว่า “เหรินเหยียนจิง คุณนี่รักบริสุทธิ์ดีจริง ๆ เลยนะ”
เหรินเหยียนจิงวางหน้าลงใกล้ใบหน้าเธอ “ที่จริงผม......”
ถังเจินไม่ทันฟังชัด “อะไรนะ”
เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูของเธอ “ไม่บริสุทธิ์” หรือควรพูดว่า เขาไม่อยากเป็นรักบริสุทธิ์อีกแล้ว
ถังเจิน “???” เธออึ้งไปพักใหญ่กว่าจะฟังออกว่าเขาพูดอะไร
ราวกับกำลังยืนยันคำพูดของเขา ในวินาทีถัดมา จุมพิตนุ่มนวลนับครั้งไม่ถ้วนก็ระดมประทับลงบนเปลือกตา ข้างแก้ม ปลายจมูก มุมปากของเธอ......ไม่มีวันจบสิ้น ดั่งเทพนิยายที่ไม่เคยปิดฉาก
“สาม......สามเส้น เหรินเหยียนจิงเขา......”
111 โต้กลับเรียบ ๆ [เจิน คำพูดของไก่รักเด็กประถมตอนเมาเนี่ยนะจะเชื่อ ต่อให้จูบก็ไม่เห็นไม่เป็นรักบริสุทธิ์ตรงไหน ถ้าแน่จริงก็ทำไม่บริสุทธิ์ให้ดูเดี๋ยวนี้เลยสิ!]