“หืม?”
ถังเจินคิดว่าเสียงของเธอเบาเกินไป เหรินเหยียนจิงไม่ได้ยิน จึงคิดจะพูดใหม่อีกครั้ง “ฉันหมายถึง ฉัน...”
สิ่งที่ตอบกลับเธอ คือจูบที่ตกลงมาอย่างฉับพลัน
ทั่วทุกทิศทาง แน่นหนาไร้ช่องว่าง ดั่งวังวน ที่จะดึงเธอให้จมลงไปด้วยกัน
ชั่วขณะหนึ่ง ถังเจินรู้สึกว่า เหรินเหยียนจิงอยากจะจมดิ่งลงไปพร้อมกับเธอในจูบนี้
แต่ไม่นาน จูบนี้ก็เปลี่ยนจากพายุฝน กลายเป็นสายฝนอันอบอุ่นในฤดูใบไม้ผลิ ที่โอบอุ้มไม่ขาดสาย
มือขวาของเหรินเหยียนจิงประคองท้ายทอยเธอ มือซ้ายโอบเธอไว้ กอดเธอไว้แน่น
111 กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง [อ้าาาาาาาาาาา]
[พระเอกเป็นอะไรไป?]
[จู่ๆ ก็คลั่งขึ้นมาทำไม?]
ถังเจินก็ยังมึนงงไปหมด
ตามเนื้อเรื่อง หลังจากที่นางรองเอ่ยปากเลิกกัน พระเอกไม่ควรจะพูดเบาๆ ว่า “ได้” แล้วทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปคนละทางไม่ใช่หรือ?
แต่ตอนนี้มันเป็นอะไรกัน?
ตอนที่ถังเจินถูกจูบจนมึนงง เธอได้ยินเหรินเหยียนจิงถามขึ้นว่า “ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า?”
ใช่แล้ว ต้องเป็นเพราะการเลิกกันมันดูงงๆ เกินไป ความภาคภูมิใจของพระเอกไม่ยอมให้เขาถูกบอกเลิก
ถังเจินทวงคืนเสียงของตัวเอง เธอรีบหายใจเข้าลึกๆ ไม่สนใจหัวใจที่เต้นแรง รัวคำพูดเร็วมาก “เหรินเหยียนจิง พวกเขาบอก...บอกว่าเธอสละโอกาสแลกเปลี่ยนต่างประเทศเพราะฉัน”
“แบบนี้ไม่ดี บนเส้นทางแห่งการไล่ตามความฝัน ฉันหวังให้เธอมุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง และทิ้งชื่อเสียงไว้ในหน้าประวัติศาสตร์...”
“แล้วก็...ได้ยินว่าหลายคนมาคะยั้นคะยอเธอ แต่เธอไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเลย สิทธิ์ เธอไม่เคยพูดถึงมันเลย”