ถังเจินได้ยินชัด แต่พอคิดถึงตอนจบที่ทั้งคู่อาจต้องเลิกกัน เธอได้แต่ทำเป็นไม่ได้ยิน
เหรินเหยียนจิงก็ไม่พูดอะไรอีก
งานแต่งงานที่ทุ่มทุนมหาศาลนี้ถูกโอบล้อมด้วยดอกไม้ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้นานาพันธุ์ที่ผสมปนเปกัน
วันนี้ถังเจินสวมชุดราตรีสีดำมันเงาแบบเกาะอก ด้านนอกคลุมด้วยเสื้อขนสัตว์สีขาว ตอนเช้าเหรินเหยียนจิงตั้งใจจะใส่สูทสีน้ำเงินเข้ม แต่พอเห็นสีชุดของเธอ ก็เปลี่ยนกลับไปเป็นสีดำเอง
ถังเจินจูงมือเหรินเหยียนจิงเดินเข้าไปข้างใน
งานแต่งงานจัดใหญ่โตมาก เจ้าบ่าวเจ้าสาวยังไม่มา แต่แขกมากันแล้ว ระหว่างนั้นมีพนักงานเสิร์ฟที่แต่งตัวหรูหราเดินผ่านไปมา
พนักงานเสิร์ฟหนุ่มคนหนึ่งพอเห็นถังเจิน ก็ยกมือปิดปากเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "ถังเจิน? คุณคือถังเจินจริง ๆ เหรอ?"
ถังเจินมองหน้านี้ซึ่งไม่คุ้นเคยเลย จริง ๆ แล้วนึกไม่ออกว่าเขาคือใคร
ต้องเป็น111ที่เตือนเธอ [นี่คือเพื่อนร่วมชั้นประถมของเจ้าของร่างเดิม ยุ่ยอวี๋]
ถังเจินตะลึงเล็กน้อย "ใช่ฉันเอง"
ยุ่ยอวี๋มองถังเจิน แล้วก็มองเหรินเหยียนจิง สีหน้าซับซ้อน "เธอตามแม่ไป ฐานะดีขึ้นจริง ๆ นะ จำตอนที่เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันได้ไหม บ้านเธอยากจนมาก ตอนเช้าเธอกินได้แค่ซาลาเปาแป้งขาวลูกละห้าเหมา"
"ตอนนั้นพวกเราทุกคนคิดว่าเธอลำบากมาก"
มีพ่อที่ไม่ยอมก้มหัวให้กับเงินทอง มีแม่ที่ทะเยอทะยาน อาศัยอยู่ในบ้านที่ทรุดโทรม
แล้วตอนนี้ล่ะ?
เขาทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ เป็นแค่ตัวประกอบเดินเรื่องในงานแต่งงานตระกูลใหญ่ แต่คนที่เคยจนเกือบกินข้าวไม่อิ่มกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างสง่างาม
สะท้อนให้เห็นว่าตอนนี้ช่องว่างระหว่างพวกเขาสองคนใหญ่โตแค่ไหน