เสียงนี้หวานและเป็นเอกลักษณ์เกินไป
หวานจนทั่วทั้งสนามบินเงียบลงชั่วขณะ
จากนั้นไม่ไกลก็เกิดเสียงโห่ร้องแกมหยอกล้อขึ้นมาอย่างคึกคัก
คนที่โห่ร้องเสียงดังที่สุดก็คือเพื่อนร่วมทีมสองสามคนของเหรินเหยียนจิงนั่นเอง
นอกจากนี้ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็เอามือตบกันเป็นกำลังใจให้ด้วย บางคนก็หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายวิดีโอ
ถังเจินอดทนกับความเขินอาย พุ่งตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเหรินเหยียนจิง เหรินเหยียนจิงปล่อยกระเป๋าเดินทาง ยื่นมือโอบกอดเธอไว้แน่น
เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ ว่า “ที่รักเรียกผมว่าอะไรเมื่อกี้? พูดอีกสักครั้งสิ”
ถังเจินทำเป็นไม่ได้ยิน
เหรินเหยียนจิงไม่ได้ยินครั้งที่สอง แม้จะรู้สึกเสียดายนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เสียดายมากมายอะไร
อย่างน้อยครั้งแรกเขาได้ยินชัดเจนเต็มสองหู
เธอเรียกเขาว่าสามี
เธอเรียกเขาว่าสามีด้วยซ้ำ!
นอกจากเขาแล้ว คนที่อยู่ใกล้ก็ได้ยินด้วย
มุมปากของเขาแทบจะกดไม่ลง มันเชิดขึ้นตลอดเวลา
เหรินเยียนเอ๋อร์แทบไม่กล้ามอง
อย่างไรก็ตาม ไม่ต้องพูดถึงตัวเหรินเหยียนจิงเองเลย แค่เสี่ยวถังเรียกสามีเมื่อครู่นี้ แม้แต่เธอก็ยังรู้สึกถูกใจไปด้วย
บนโลกนี้จะมีคนที่หวานได้เท่าถังเจินได้ยังไงกัน!
ถังเจินถามระบบในใจ “สามเส้น โจวซวี้ซือไปแล้วหรือยัง?”
[ไปแล้ว]
ถังเจินถอนหายใจอย่างโล่งอก “แล้วภารกิจสำเร็จหรือยัง?”
[สำเร็จแล้ว] 111 พูดอย่างภาคภูมิใจ [เจิน ไม่ต้องกังวล เนื้อเรื่องทุกอย่างอยู่ในกำมือ ดูสิ พระรองตอนนี้ก็หลุดออกจากเกมไปอย่างง่ายดายแล้วใช่ไหมล่ะ?]
[ฉันในตอนนี้ไม่ใช่ฉันในเมื่อวานอีกต่อไป ฉันตอนนี้คือระบบเวอร์ชัน 2.0 แข็งแกร่งกว่า มีพลังมากกว่า และไว้ใจได้กว่า!]
งั้นระบบอัปเกรดแล้ว ก็น่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหม?
ถังเจินพูด “แล้วเรายังต้องใช้วิธีขอเลิกเพื่อทดสอบพระเอกอีกไหม?”