ท้องฟ้าครึ้มฝนโปรยปรายไม่หยุด
ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็น ถังเจินสวมชุดเดรสสีขาวตัวน้อย รองเท้าส้นสูงสีเดียวกัน ผมสลวยทิ้งตัวสยายอยู่ด้านหลัง ยืนอยู่ริมทางราวกับดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่น่าสงสาร กำลังรอแฟนหนุ่มมารับ
ผู้คนที่ผ่านไปมามักจับจ้องมาที่เธอ
เพราะเธอสวยเหลือเกิน
หลังจากปฏิเสธหนุ่มที่ขอแอดวีแชตอีกครั้ง ถังเจินก็ถอนหายใจยาว
วันนี้เป็นวันที่สามที่เธอกับเหรินเหยียนจิงคบเป็นแฟนกัน และเป็นเวลาสามเดือนก่อนพระเอกนางเอกจะพบกัน เธอต้องรับบทเป็นแฟนเก่าที่ตื้นเขิน โง่เขลา และหลงใหลในเงินทอง
เดือนตุลาคมอากาศเริ่มเย็นแล้ว ลมพัดมา น่องขาวเรียวเล็กของถังเจินพลันมีอาการขนลุกซู่
เธออดบ่นไม่ได้ “หนาวจริงๆ เลย”
ระบบ 000 พูดด้วยน้ำเสียงเซ่อๆ [โฮสต์ รออีกหน่อยนะ พระเอกถูกสาวรุ่นน้องคนหนึ่งดักถาม เขากำลังจะมาแล้วล่ะ]
ถังเจินกอดตัวเองแน่น แต่ก็ยังรู้สึกหนาว อากาศแบบนี้ควรใส่เสื้อนอกสักตัวแล้ว แต่วันนี้เป็นเดทแรกที่แท้จริงระหว่างเธอกับพระเอกเหรินเหยียนจิง ระบบออกภารกิจให้ทิ้งความประทับใจอันลึกซึ้งต่อพระเอก
เธอไม่ได้ใช้ความคิดอะไรมาก หยิบชุดเดรสในตู้เสื้อผ้ามาสวมตัวหนึ่ง แม้จะเป็นเดรสเรียบง่ายและเป็นของตลาดนัดราคาไม่กี่สิบหยวน แต่พออยู่บนตัวเธอกลับดูหรูหรา แพงระยับขึ้นมาทันที
ทำไมถึงใส่เพียงชุดเดรสสีขาวบางเบาตัวเดียวล่ะ? แน่นอนว่าก็เพื่อทำภารกิจระบบ ให้พระเอกประทับใจ ถ้าใส่เยอะจะต้องพึ่งเขาไหม?
“รุ่นน้องเรียกเขาไว้ทำไม?” ถังเจินเริ่มรอจนรำคาญ ถึงเหรินเหยียนจิงจะยังไม่สาย แต่เธอก็มาถึงที่นัดหมายล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมงตามที่ระบบพร่ำเร่ง
ตอนนี้เหลืออีกยี่สิบนาทีจะถึงเวลานัด เขาคงไม่คิดจะมาตรงเวลาพอดีใช่ไหม?
[รุ่นน้องปรึกษาเขาเรื่องปัญญาประดิษฐ์น่ะ]
ใช่แล้ว นิยายรักในรั้วมหาวิทยาลัยเรื่องนี้ที่ดังเปรี้ยงในแอปมะเขือเทศและถูกดัดแปลงเป็นลิขสิทธิ์ต่างๆ นั้น พระเอกเหรินเหยียนจิงคือเทพการเรียนผู้คู่ควร มีไอคิว 190 สูงเท่าความสูงของเขาเลยทีเดียว ตอนนี้อยู่ปีสองก็ตั้งทีมวิจัยของตัวเองแล้ว มุ่งเน้นด้านหุ่นยนต์
เหรินเหยียนจิงปกติยุ่งมาก เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องแล็บ ที่มีแฟนก็เพราะไม่อยากให้ชีวิตมหาลัยมีแต่ความเสียดาย ก็ขึ้นมหาลัยแล้วยังไม่มีแฟนอีก มันเหมือนจะให้ผ่านไปได้เหรอ?
ยังไงก็ตามพวกคลั่งเรียนก็ไม่ได้ไร้อารมณ์ความรู้สึกถึงขั้นนั้น
ถังเจินกระทืบเท้าไปมา เดรสสีขาวยาวแค่เข่า พอถูกลมพัด ชายกระโปรงก็ปลิวขึ้นเล็กน้อย ปลายจมูกเธอแดงก่ำ หางตาแดงระเรื่อเพราะความหนาวเย็น ประกอบกับดวงตาชื้นๆ ดูน่าสงสาร เหมือนลูกหมาหลงทางที่น่ารักและมึนงง
เหรินเหยียนจิงกำลังรอสัญญาณไฟจราจรอยู่ไกลๆ ก็เห็นเงาร่างอ่อนแอบอบบางอยู่ริมทางแต่ไกล ถึงแม้จะอยู่ห่างขนาดนั้น เขาก็ยังเหมือนมองเห็นใบหน้าเล็กๆ ขาวสะอาด งดงาม ได้ชัดเจน
เขาหายใจสะดุดเล็กน้อย วินาทีแรกที่ไฟเขียวก็เหยียบคันเร่ง ไม่กี่วินาทีต่อมา รถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งก็จอดตรงหน้าถังเจิน
ถังเจินสังเกตเห็นรถสปอร์ตคันนี้ทันที เธอเหลือบมองรถสปอร์ตดีไซน์เท่สะดุดตาซึ่งไม่รู้ยี่ห้ออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนละสายตาไปอย่างไม่สนใจ
รถคันนี้มีความเป็นส่วนตัวดีมาก มองผ่านกระจกด้านข้างไม่เห็นสภาพภายในเลย
พอรถสปอร์ตจอด ก็มีสายตาสอดส่องจากผู้คนใกล้ๆ มากขึ้น ราวกับเดาเอกลักษณ์เจ้าของรถ หรือไม่ก็แอบรอดูว่าเจ้าของรถจะลงมาเมื่อไหร่
ถังเจินแทบรอไม่ไหวแล้ว เธออยากหาร้านกาแฟนั่งเล่นสักร้าน แต่ระบบก็รบเร้าไม่ยอมให้เธอไป
ทุกครั้งที่เธอบอกว่าจะไป ระบบก็จะออดอ้อน [โฮสต์ ได้โปรดเถอะ รออีกหน่อยนะ พระเอกจะมาจริงๆ แล้วล่ะ! ฉันรับประกัน!]
เฮ้อ
เจ้า 000 ของเธอนี่ช่างออดอ้อนเสียจริง
ทว่ากลับถูกกับนิสัยเธอนัก
“เหรินเหยียนจิงจะมาเมื่อไหร่?”
[……โฮสต์ เขามาถึงแล้วล่ะ]
หา?
มาถึงแล้วเหรอ?
ถังเจินก้มดูมือถือ 16:10 น. โอ้โฮ เวลานัดของพวกเขาคือ 16:30 น. เขาก็มาก่อนเวลาเหมือนกัน
เธอถาม 000 “เขาอยู่ไหน?” เพิ่งถามจบ ประตูคนขับของรถสปอร์ตสีดำก็เปิดออก ชายหนุ่มคนหนึ่งก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วก้าวออกมา
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ดูเนี้ยบมีสไตล์อย่างยิ่ง ข้างล่างเป็นกางเกงลำลองสีดำ รองเท้าหนังดำขัดเป็นเงาวาว นอกนั้นเป็นโค้ตกันลมสีดำที่เข้ารูปเป๊ะ ขายาวได้สัดส่วน หุ่นราวกับนางแบบ อีกทั้งใบหน้าหล่อเหลาที่สวรรค์ประทานมาให้ ถึงแม้ถังเจินจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น แต่ก็อดผิวปากในใจไม่ได้
พระเอกนี่หล่อโคตรบรรลัยเลย! มีชีวิตมาสิบเก้าปี เธอไม่เคยเจอผู้ชายหล่อขนาดนี้มาก่อน!
เธอไม่รอให้เขามา กลับสวมรองเท้าส้นสูง เสียงดัง กึก กึก กึก วิ่งไปตรงหน้าเหรินเหยียนจิง ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นมือเข้าไปกอดทันที เอาหน้าถูไปมากับโค้ตกันลมของเขา พลางออดอ้อนว่า “ทำไมเพิ่งมาล่ะ?”
พูดจบ ถังเจินก็มองไปที่แถบภารกิจ
ภารกิจที่หนึ่ง: เดทแรก ทิ้งความประทับใจอันลึกซึ้งต่อพระเอก (สำเร็จแล้ว)
รางวัล: เพิ่มค่าชีวิต +1
ภารกิจสำเร็จแล้ว ไม่เสียแรงที่เธอใส่ชุดเดรสบางเบาในสายลมปลายฤดูใบไม้ร่วงอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง
เหรินเหยียนจิงที่ถูกกอดนั้นตัวแข็งเล็กน้อย ดูไม่ชินกับการสัมผัสใกล้ชิดเช่นนี้
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาถึงยกมือขึ้น ลูบศีรษะด้านหลังของถังเจินเบาๆ เสียงทุ้มต่ำเหมือนเสียงเชลโลที่สง่างามชวนหลงใหล “รอนานแล้วเหรอ?”
ถังเจินไม่ใช่พวกที่ชอบทำอะไรแล้วเงียบไม่พูด เธอปากหวานนัก ปากราวกับน้ำผึ้ง หวานแค่ไหนก็ได้ “ฉันรอคุณมาสี่สิบนาทีแล้วนะ เพราะฉันอยากเจอคุณมากเกินไป เลยทนอยู่ในหอพักไม่ไหว รีบมาที่นี่แต่เนิ่นๆ”
เหรินเหยียนจิงก้มตามองเล็กน้อย ถูกความคิดถึงซึ่งตรงไปตรงมานี้ทำเอามึนไปหมด เขาอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
ถังเจินรอปฏิกิริยาจากพระเอกอยู่นาน ก็อดถามระบบไม่ได้ “เขาเป็นอะไรไป? ทำไมไม่พูดอะไรเลย?”
[มือใหม่หัดจีบก็เป็นแบบนี้แหละ ยังปรับตัวไม่ได้]
“พระเอกหล่อขนาดนี้ แต่ก่อนไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยเหรอ?”
[ไม่เคยเลยล่ะ เมื่อก่อนพระเอกเอาแต่เรียนจ๋า ตลอดมัธยมปลายก็ยุ่งกับแข่งทักษะ ยุ่งกับโควตาสอบตรง มามหาลัยจริงๆ ตอนแรกเขาก็ไม่ได้คิดจะมีแฟนนะ คิดว่าเสียเวลา]
จึ๊ก ฉะนั้นว่าพระเอกกับตัวประกอบน่ะไม่ได้อยู่โลกเดียวกันจริงๆ
โลกของพระเอกเต็มไปด้วยสิ่งสูงส่งมากมาย เขามีอุดมคติ มีศรัทธา มีเป้าหมาย แต่ตัวประกอบนั้นตื้นเขิน แค่อยากมีรักหวานซึ้งในมหาลัย แต่พระเอกกลับยุ่งทั้งวัน ไม่มีเวลาอยู่ด้วยเลย ดังนั้นต่อให้ไม่มีนางเอกที่โดดเด่นปรากฏตัว สุดท้ายทั้งคู่ก็ต้องแยกทางกันอยู่ดี
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ถังเจินต้องใส่ใจ เธอแค่ต้องคบกับพระเอกสามเดือนแล้วเลิกราก็พอ
ถังเจินออดอ้อนต่อ “คุณไม่คิดถึงฉันเลยเหรอ?”
เหรินเหยียนจิงถอดโค้ตกันลมสีดำออกอย่างเงียบๆ คลุมให้เธอ “ขึ้นรถก่อนเถอะ”
ถังเจินตาไว มองเห็นหูพระเอกแดงแล้ว
ไม่ใช่เพราะถูกลมพัดจนแดงนะ
สวรรค์
พระเอกนี่บริสุทธิ์เกินไปแล้ว