ถังเจินเปิดประตู ก็ตกลงไปในอ้อมกอดที่อบอุ่นและกว้างขวางทันที
“คุณป้าไม่ชอบผม”
ภายใต้แสงไฟสีอ่อนโยนนวลตา น้ำเสียงของเหรินเหยียนจิงฟังดูผิดหวังเล็กน้อย
ดูเหมือนคุณแม่ถังจะมีอคติกับเขามาตั้งแต่แรกแล้ว
แต่เขาไม่คิดว่าตัวเองมีตรงไหนที่ไม่เหมาะสม
หัวใจของถังเจินเต้นช้าลงไปชั่วขณะ เธอปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ไม่เป็นไรหรอก คุณแม่ก็ไม่ชอบฉันเหมือนกัน”
ที่คุณแม่ถังชอบ คือลูกสาวที่เชื่อฟัง ไม่ใช่ลูกสาวที่ไม่เชื่อฟังและไม่ยอมทำตามที่จัดแจงอย่างเธอ
เหรินเหยียนจิงหัวเราะเบา ๆ “ฉันนึกว่าที่รักจะพูดว่า ‘ไม่เป็นไร คุณแม่ไม่ชอบคุณ แต่ฉันชอบคุณ’ เสียอีก”
เหรินเหยียนจิงเชยคางของถังเจินขึ้น สายตาจริงจังมองเธอ รอคำตอบจากเธอ
แต่ถังเจินเมินสายตาไปทางอื่น ขนตายาวสั่นระริก ไม่ได้พูดประโยคที่เขาอยากได้ยินอย่างที่เขาคาดหวังไว้
จะบอกว่าไม่ผิดหวังก็คงโกหก แต่เหรินเหยียนจิงก็ไม่ได้พูดอะไร
เขารู้ว่าเธอยังลังเล
เขารอได้
ความจริงแล้ว ถังเจินรู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรถึงจะถูก แต่เมื่อเห็นแววตาหม่นลงเล็กน้อยของเหรินเหยียนจิง เธอก็ไม่รู้ว่ามาจากแรงกระตุ้นไหน ถึงได้พูดตรง ๆ ว่า “ไม่เป็นไร แค่ฉันชอบคุณก็พอแล้ว”
เขาก็ไม่จำเป็นต้องให้คุณแม่ถังชอบเสียหน่อย
เสียงของเธอเดิมก็หวานอยู่แล้ว ยิ่งเจอประโยคนี้เข้าไปก็ยิ่งหวานขึ้นไปอีก ราวกับวิปครีมชุบน้ำผึ้ง หวานล้ำลึกไปทุกตัวอักษร