เหรินเหยียนจิงขยับโทรศัพท์ออกเล็กน้อย "เป็นอะไรไป ที่รัก?"
ถังเจินฝืนใจถาม "จำเป็นต้องแข่งว่ายน้ำด้วยเหรอ?"
เหรินเหยียนจิงหัวเราะ ตอนเขาหัวเราะดูดีมาก มีความอหังการ์อิสระที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของวัยรุ่น "เธอเป็นห่วงภาพลักษณ์ฉันมากกว่าตัวฉันอีกเหรอ?"
เขายังไม่กลัวแพ้เองเลย แต่ถังเจินกลับกลัวว่าเขาจะแพ้ยิ่งกว่าเขาอีก
มือที่ว่างของเหรินเหยียนจิงวางบนหัวถังเจินแล้วลูบเบา ๆ "วางใจเถอะ ฉันจะชนะ"
ถังเจินย่อมมีความมั่นใจในตัวพระเอกอยู่แล้ว
แต่ภารกิจเพิ่งจะเสร็จสมบูรณ์ไปเมื่อกี้ ตอนนี้ให้เธอพลาดท่าตอนจบแบบนี้ เธอก็ไม่อยาก
ถ้าตั้งแต่แรกไม่มีความหวังว่าจะสำเร็จก็ช่างเถอะ แต่ดันมีข้อความแจ้งเตือน "เสร็จสมบูรณ์" ขึ้นมาเมื่อกี้
เหรินเหยียนจิงพูดกับจางเหมี่ยนที่อยู่อีกฝากของสาย "เลือกเวลาว่างตามสบายก็ได้" จางจื่ออวี้แค่นั้น เหรินเหยียนจิงยังไม่ทันได้ใส่ใจด้วยซ้ำ
พูดจบ เหรินเหยียนจิงก็ขยับเข้าไปใกล้ถังเจินเล็กน้อย แล้วยิ้มพูด "ที่รักเป็นห่วงฉันขนาดนี้ ตอนนั้นฉันจะต้องทุ่มเทสุดตัวแน่นอน"
จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้เป็นห่วงเขา
เธอแค่เห็นแก่ตัวเกินไป
ทำไมต้องปล่อยให้พระเอกเข้าใจผิดว่าคิดว่าเธอไม่อยากให้เขาแพ้ด้วย?
เธอไม่ได้คิดแบบนั้นเลย
เธอรู้ว่าถ้าพระเอกลงแข่ง เขาจะต้องชนะแน่นอน
เธอไม่สูงส่งอย่างที่เขาคิด
เธอก็ไม่ได้เป็นห่วงเขามากมายอย่างที่เขาคิด