ตอนแรกจางเวยแอบหัวเราะในใจ พอฟังจบก็หัวเราะออกมาดัง ๆ อย่างไม่ปิดบัง
พร้อมกับเสียงหัวเราะนั้น มือก็วางลงบนไหล่ของถังเจินด้วย
เหรินเหยียนจิงนั่งลงข้าง ๆ ถังเจิน แขนวางบนไหล่เธอ ท่าทางสนิทสนมชัดเจนเกินจะมองข้าม
สองคนที่อยู่ข้างหลังซึ่งเมื่อครู่ยังซุบซิบกันอย่างเมามัน เงียบไปทันที
เจ้าตัวมาถึงแล้ว จะพูดต่อก็เก้อเขินเกินไป
แต่พวกเขาก็ยังแอบอยากอุทานว่า แฟนของเหรินเหยียนจิงสวยจริง ๆ ๆ ๆ ๆ
แค่มองจากด้านหลังก็ราวกับเซียนแล้ว
โปรไฟล์ด้านข้างยิ่งสุดยอด!
บริเวณโดยรอบเงียบลงทันที
จึงทำให้บทสนทนาด้านหลังดังชัดเจนยิ่งขึ้น
"หลีหร่าน พวกเรานั่งตรงไหนดี?"
เสียงตอบของนางเอกดังขึ้นหลังจากห่างไปไม่กี่วินาที "นั่งตรงนี้แหละ ที่ว่างยังเยอะอยู่"
ถังเจินชะงักไปเล็กน้อย
ตอนที่เหรินเหยียนจิงพูดประโยคนั้นเมื่อครู่นี้ นางเอกอยู่แถวนี้ด้วยหรือ?
111 [โอ้โห ประโยคเมื่อกี้ของพระเอก นางเอกได้ยินด้วย]
[แต่ตอนนี้ทั้งคู่ยังไม่ได้เริ่มเส้นความรัก ได้ยินก็ไม่เป็นไร]
ฟังสามเส้นพูดอย่างนั้น ถังเจินก็ไม่ได้สนใจนางเอกมากนัก
เพื่อนร่วมทีมของหลีหร่านสังเกตเห็นสีหน้าเธอไม่ค่อยดี จึงถามด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรไป หัวหน้าทีม ตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่า?"
หลีหร่านยิ้มบาง ๆ "ไม่มีอะไร"
"แต่สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลยนะ"
เพื่อนร่วมทีมอีกคนปลอบ "หัวหน้าทีม ทีมเราเพิ่งตั้งได้ไม่นาน ครั้งนี้หลัก ๆ มาสะสมประสบการณ์ ผลแพ้ชนะไม่สำคัญหรอก ยังไงเรายังมีเวลาอีกยาวไกล ชัยชนะครั้งหนึ่งจะมีความหมายอะไรกัน?"
ท่ามกลางคำปลอบโยนของเพื่อนร่วมทีมหลายคน สีหน้าของหลีหร่านก็กลับมาเป็นปกติ
ระยะห่างระหว่างเธอกับเหรินเหยียนจิงและถังเจินคือหนึ่งแถว