น้ำป่าไหลหลากครั้งนี้กินเวลาหลายวันกว่าจะสิ้นสุด ช่วงเวลานั้นทุกคนอยู่ในสภาพไฟดับ เน็ตขาด ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
แต่ถังเจินปรับตัวได้ดีมาก เพราะเหรินเหยียนจิงอยู่ข้างกายเธอเสมอ วันเวลาที่น่าเบื่อหน่ายเพราะไม่มีเน็ตก็ไม่น่าเบื่ออีกต่อไป
พอทั้งสองกลับมาถึงเมืองเจอย่างปลอดภัย ถังเจินถึงได้รู้จากปากจางเหมี่ยนว่าวันที่ติดต่อเธอไม่ได้ เหรินเหยียนจิงร้อนใจแค่ไหน
เสิ่นเฉวียนหลี่ก็รีบมาร่วมวงสนทนาด้วยทันที พูดหยอกเย้าว่า “วันนั้นหัวหน้าทีมเกือบคลั่งอีกครั้ง”
ถังเจินสงสัย “ทำไมต้องเป็นคำว่า ‘อีก’ ด้วยล่ะ?”
ตอนนั้นเหรินเหยียนจิงกำลังปรับแต่งโรเบิร์ต ไม่ทันได้ห้ามปราม ประกอบกับเสิ่นเฉวียนหลี่ปากไว พอได้ยินคำถามของถังเจินก็รีบอธิบายทันทีว่า “ครั้งที่แล้วที่คลั่งก็ตอนที่พวกคุณเลิกกันน่ะ”
ตอนที่เลิกกัน?
ถังเจินเพิ่งนึกขึ้นได้ หลังจากกลับมาคืนดีกัน เธอกับเหรินเหยียนจิงไม่เคยพูดถึงเรื่องช่วงที่แยกกันเลยสักครั้ง
หลังเลิกกัน เธอบังเอิญเห็นข่าวคราวของเขาจากอินเทอร์เน็ตเป็นครั้งคราว รู้ว่าเขาคงอยู่ได้ดี แต่จากปากเสิ่นเฉวียนหลี่ เธอกลับเห็นอีกด้านหนึ่งของเขา
อีกด้านหนึ่งที่ไม่สง่างามอีกต่อไป
เหรินเหยียนจิงตบหัวโลหะของโรเบิร์ตเบา ๆ แล้วเตือนเสิ่นเฉวียนหลี่ “พูดน้อยๆ หน่อย”
เสิ่นเฉวียนหลี่หัวเราะคิกคัก แล้วหุบปากเงียบ
แต่พอเหรินเหยียนจิงกับจางเหมี่ยนเดินไปคุยเรื่องอัปเดตโรเบิร์ตที่อีกมุมหนึ่ง เสิ่นเฉวียนหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะโน้มตัวเข้ามาหาถังเจินอีกครั้ง กระซิบว่า “ช่วงนั้นหัวหน้าทีมในใจไม่ดีมากเลย ผมรู้จักเขามานาน เพิ่งเคยเห็นเขาเศร้าขนาดนั้นเป็นครั้งแรก”