ถังเจินขี่จักรยานแบบใช้ร่วมกันไปมาแบบโยกเยก ปากก็ไม่ลืมเตือนคนข้างหน้าให้ระวัง
“ขอทางหน่อย ขอทางหน่อย อันตราย!!!
ตอนที่ปั่นผ่านข้างตัวเหรินเหยียนจิง ทั้งตัวเธอและจักรยานแกว่งไปมาอย่างหนัก พอดีกับที่เธอกำลังจะทรงตัวไม่อยู่และมีแนวโน้มสูงว่าจะควบคุมไม่ได้เต็มที ก็มีมือขาวผ่องเรียวบางยื่นมาจากด้านข้าง
เจ้าของมือคว้าที่แฮนด์รถของเธอไว้แน่น ช่วยให้เธอทรงตัวได้ พร้อมกับเอ่ยเสียงเบา ๆ ว่า “ระวัง”
ถังเจินถอนหายใจยาว เหยียบเท้าลงกับพื้น แล้วหันไปยิ้มให้คนที่ช่วยเหลืออย่างสดใส “รุ่นพี่คะ ขอบคุณนะคะ”
รอยยิ้มที่สดใสราวกับแสงตะวันแผ่กระจายออกมา ราวกับลำแสงที่พุ่งตรงมาอย่างไม่มีอะไรขวางกั้น
เหรินเหยียนจิงรู้สึกถึงอาการวิงเวียนเป็นครั้งแรก
แสงจ้าเกินไป เขาหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว
พอเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นโทรศัพท์เครื่องหนึ่งยื่นมาตรงหน้า บนหน้าจอคือคิวอาร์โค้ดที่ดูคุ้นตา
ถังเจินยิ้มหวาน “รุ่นพี่คะ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ ขอแอดเพื่อนได้ไหมคะ หนูอยากเลี้ยงข้าวรุ่นพี่”
ที่จริงมันก็แค่การช่วยเหลือเล็กน้อย ไม่ถึงกับต้องเลี้ยงข้าวตอบแทน
แต่เหรินเหยียนจิงก็ยังหยิบโทรศัพท์ออกมาเหมือนถูกอะไรดลใจ แล้วพยักหน้าเบา ๆ “ได้”
นี่ต่างจากตัวเขาทุกวันอย่างสิ้นเชิง
เวลาคนอื่นเจอปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาก็ช่วยเหลือได้จริง