ถังเจินยังไม่ทันตั้งตัว ระบบก็ส่งเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งขึ้นมา
[เจิน! เขาเรียกเธอว่าที่รัก! เขาเรียกเธอว่าที่รักจริงๆ ด้วย!]
[ที่รัก ที่รัก ฟังเพราะมากๆ!]
น้ำเสียงของพระเอกไม่ต้องพูดถึง ต่อให้ไม่มีอะไรให้ติ โดยเฉพาะเวลาที่เขาเรียกคำว่าที่รัก มันช่างอบอุ่นหัวใจจนบรรยายไม่ถูก แถมเขายังหยิกแก้มน้อยๆ ของถังเจินเบาๆ อีก "ตรงนี้ไม่มีใครมารบกวนเราแล้ว ที่รัก เธอพูดอีกครั้งสิ?"
ถังเจินมองไปที่แผงภารกิจ
ตอนนี้พระเอกแค่เดินออกจากสนามแข่งขันเป็นการชั่วคราวเท่านั้น
แต่แฟนๆ จำนวนมากยังรออยู่ตรงนั้น เพื่อรอขอลายเซ็นจากเขา
ดังนั้นภารกิจยังไม่สำเร็จ
เธอต้องกำจัดความคิดที่พระเอกจะกลับไปเซ็นชื่อให้แฟนๆ ต่อไปให้สิ้นเชิง
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า ขนตาสั่นระริก แล้วพูดออกไปอย่างรวดเร็ว "ฉันพูดว่า นายอย่าเซ็นชื่อให้พวกเขาได้ไหม? ฉันไม่อยากให้นายเซ็นชื่อให้พวกเขา"
พูดออกมาแล้ว ในที่สุดก็พูดออกมาแล้ว คำขอที่ชวนอับอายนี้
ความต้องการที่ไร้เหตุผลแบบนี้ พระเอกจะต้องรู้สึกรำคาญแน่นอน
แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ พระเอกและนางรองเป็นเวรกรรมกัน ไม่เข้ากันสักนิด ตอนนี้ความไม่พอใจที่พระเอกมีต่อนางรองจะค่อยๆ สะสม เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดหนึ่งก็จะระเบิดออกมา แล้วทั้งคู่ก็จะเลิกกัน ไม่พบหน้ากันอีกเลย
ต่อไป พระเอกก็ควรจะอารมณ์เสีย ดุด่าเธอว่าไร้เหตุผล ดื้อรั้น และเห็นแก่ตัว
ซานชวนรีบปลอบถังเจินก่อนที่พระเอกจะทันพูดอะไร [เจิน ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกังวล ไม่เป็นไรหรอก แค่ถูกด่าไม่กี่คำเอง อีกไม่กี่เดือนเธอกับเขาก็แยกทางกันแล้ว]