ซือจินจับความคิดของมันได้อย่างเฉียบไว จึงตอบกลับด้วยญาณว่า:
ฉันคือเทพแห่งธรรมชาติที่ถือกำเนิดมาพร้อมฟ้าดิน สรรพสิ่งตามธรรมชาติล้วนอยู่ใต้การควบคุมของฉัน พลังเทพห้าส่วนของฉันได้รับการหล่อเลี้ยงจากปราณวิญญาณแห่งฟ้าดิน เทพองค์ใดก็ไม่มีสิทธิ์ช่วงชิงไปได้
เสี่ยวเหยา：【！！！】
มันทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองซือจินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเวยป๋อ
ใช้เวลาเพียง 15 วินาทีก็แฮ็กบัญชีเวยป๋อของสำนักข่าวบันเทิง แล้วอัปโหลดรูปผู้กำกับเฉินกับรองผู้กำกับหลิวขึ้นไป
พร้อมข้อความว่า: ช็อก! ผู้กำกับชื่อดังสองคนทำเรื่องนี้กลางดึก...
ไม่ถึง 5 นาที ใต้โพสต์ในเวยป๋อก็ระอุเป็นไฟ
——เชี่ย ๆ นี่ไม่ใช่ผู้กำกับเฉินกับรองผู้กำกับหลิวเหรอ? แต่งตัวไม่เรียบร้อยกลางดึกแบบนี้อยู่ที่ไหนกันเนี่ย?
——พวกเขาไม่ได้ประกาศต่อต้านละครดัดแปลงแนวชายรักชายกับละครวายหรอกเหรอ? แล้วนี่มันอะไรกัน? ปากอย่างใจอย่าง น่าขยะแขยงจริง ๆ
——ใช่ ๆ กฎหมายสมรสเพศเดียวกันผ่านมาตั้ง 16 ปีแล้ว ยังมีคนทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนี้เพื่อเรียกกระแสแย่งยอดวิวอีก!
——โดนสวมเขาแล้ว ๆ แสบตาสุด ๆ ต่อไปจะไม่ดูละครที่พวกเขากำกับอีกแล้ว!
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ซือจินถึงได้ปลดล็อกเสี่ยวเหยา
เสี่ยวเหยาที่ซ่อนตัวอยู่ในทะเลจิตจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง:
【นายท่าน แฮ็กบัญชีผ่านโทรศัพท์ก็ได้ด้วยเหรอ?】
แน่นอน
【แต่ทางระบบหลัก...】
ซือจิน: เมื่อกี้ตอนแฮ็กบัญชี ฉันแฮ็กระบบหลักของพวกนายไปด้วยแล้ว
ระบบหลักล่มไม่เป็นท่า ด้วยสติปัญญาของพวกไร้ประโยชน์บนแดนสวรรค์ ต่อให้ซ่อมก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยเป็นพันปี
แค่แกไม่พูดจาเหลวไหลก็พอ เข้าใจไหม?
อะ...อะไรนะ?
เขาใช้เวลาแค่ 15 วินาที ไม่เพียงแฮ็กบัญชีเข้ารหัสขั้นสูงของสำนักข่าวบันเทิงได้ ยังแฮ็กระบบหลักจากระยะไกลได้อีกเหรอ?!
เป็นไปได้ยังไง?!
เสี่ยวเหยาตกใจจนขวัญหนี รีบติดต่อระบบหลักทันที
【ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด...】
【ข้อมูลระบบหลักผิดปกติ การเชื่อมต่อล้มเหลว กรุณาลองใหม่ภายหลัง】
นี่มัน...เรื่องจริง!
เสี่ยวเหยาราวกับถูกฟ้าผ่าไปชั่วขณะ
เพื่อป้องกันไม่ให้ระบบของตัวเองถูกแฮ็ก มันจึงได้แต่ข่มความตกใจแล้วพยักหน้ารัว ๆ:
【อื้อ ๆ ๆ ๆ นายท่านพูดถูกทุกอย่างเลย】
【ระบบของฉันห่วยเกินไป ต่อให้ล่มหรือไม่ล่มก็ไม่ต่างกัน ไม่จำเป็นต้องแฮ็กเลย ขอร้องนายท่านไว้ชีวิตด้วยเถอะ!】
อืม รู้ตัวก็ดี
ซือจินยิ้มอย่างเป็นมิตรสุดขีด
เสี่ยวเหยา：【อื้อ ๆ ๆ ใช่แล้ว นายท่าน ก่อนที่ระบบหลักจะรู้ตัว เรารีบทำภารกิจของโลกนี้ให้เสร็จ เก็บคะแนนกันเถอะ พอค่าบาปของนายท่านถูกหักล้างหมด เราก็กลับแดนสวรรค์ได้แล้ว!】
ขณะที่เสี่ยวเหยากำลังวาดฝันถึงอนาคตอันงดงาม ซือจินกลับหัวเราะออกมา
เสียงหัวเราะนั้นไม่ดังนัก แต่แฝงแววเย้ยหยันอย่างไม่ใส่ใจอยู่บ้าง:
ลดค่าบาปงั้นเหรอ? ลองดูสิว่าค่าบาปของฉันเท่าไร
เสี่ยวเหยาถึงค่อยนึกขึ้นได้ จึงเปิดระบบดู:
ชื่อ: ซือจิน
หมายเลขนักโทษ: 001
ข้อมูลสำรองอื่น ๆ: ไม่มี
ค่าบาป: 999999999999999999999999999999
เสี่ยวเหยา：【...นะ นายท่านรู้ไหมว่าทำภารกิจหนึ่งครั้ง อย่างมากได้คะแนนเท่าไร?】
รู้สิ อย่างมากก็ 10 คะแนน
ซือจินพูดพลางลุกขึ้น แล้วสั่งเครื่องดื่มจากบาร์เทนเดอร์อีกแก้ว
เสี่ยวเหยาแทบร้องไห้ไม่มีน้ำตา
จบเห่แล้ว มันคงต้องติดอยู่กับโฮสต์ที่น่ากลัวคนนี้ไปชั่วนิรันดร์ในสามพันโลก ŏ̥̥̥̥םŏ̥̥̥̥
ซือจินหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา เติมบางอย่างลงไป จากนั้นก็ดีดนิ้วอย่างเอาใจใส่
ในส่วนลึกของทะเลจิต บนร่างมนุษย์ไม้ขีดไฟโปร่งแสงของเสี่ยวเหยาปรากฏเมฆดำก้อนเล็ก ก่อนเกล็ดหิมะจะร่วงพร่างลงมา
เสี่ยวเหยา：【...】
ซือจิน: ไม่ต้องขอบคุณหรอก เสียใจท่ามกลางหิมะเข้ากับบรรยากาศดีออก
เสี่ยวเหยา：【………………】
ซือจินไม่สนใจมัน แต่ถือแก้วเหล้าเดินไปยังที่นั่งโซฟาอีกฟากหนึ่ง
ในดวงตาดอกท้อที่ดูเจ้าเล่ห์ มีเงาของชายหนุ่มรูปงามในชุดสูทเนี้ยบสะท้อนอยู่
เห็นได้ชัดว่าซือจินสนใจเขามาก
ชายคนนั้นไม่ได้เต้นรำ และไม่มีเพื่อนมาด้วย
เขานั่งดื่มเหล้าเงียบ ๆ อยู่บนโซฟาเพียงลำพัง
ดูไม่เข้ากับบรรยากาศอึกทึกโดยรอบเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ซือจินถึงได้เห็นหน้าตาของชายคนนั้นชัดเจน
สูทเรียบกริบ ผิวขาวราวเครื่องเคลือบ ผมสั้นดำสนิทดุจหมึก
โดยเฉพาะแว่นกรอบเหลี่ยมขอบทองพร้อมโซ่ที่พาดอยู่บนใบหน้า ยิ่งขับให้เครื่องหน้าประณีตและสง่างามของเขาดูมีเสน่ห์เย้ายวนอย่างบุรุษผู้ดีจอมปลอม
เขานั่งไขว่ห้างพิงอยู่บนโซฟา มือหนึ่งหมุนแก้วก้านสูงอย่างไม่รีบร้อน
แค่นั่งอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้คนละสายตาไปไม่ได้
ราวกับอากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายชวนใจเต้น
ใจซือจินไหววูบเล็กน้อย ดูท่าเขาจะมองคนไม่ผิดจริง ๆ
เขาเดินเข้าไป วางแก้วเหล้าลงตรงหน้าชายหนุ่ม:
“คุณอาครับ มาคนเดียวหรือ? ไม่ทราบว่าผมจะมีโอกาสเลี้ยงเหล้าคุณสักแก้วไหม?”
เวลานี้เอง เสี่ยวเหยาถึงได้โผล่หัวออกมาจากกองหิมะอย่างงุนงง:
【นะ...นายท่านจะทำอะไรหรือ?】
ซือจิน: ฉันโดนวางยา ก็เลยหาคนมาถอนยาไงล่ะ