บรรยากาศหน้าประตูใหญ่ของกองบัญชาการทหารราวกับหยุดนิ่งไปทั้งบริเวณ
จูหมิงกั๋ว ผู้อำนวยการฝ่ายกิจการรวม รีบพารองผู้อำนวยการสองคนกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายกิจการรวมอีกหลายคน
ก้าวลงบันไดด้วยฝีเท้าหนักแน่น มุ่งตรงไปยังเขตเฝ้าระวัง ผู้ติดตามด้านหลังวิ่งเหยาะ ๆ ตามมา บางคนถึงกับยังไม่ได้วางกระเป๋าเอกสาร ก็รีบตามไปอย่างร้อนรน
มองจากระยะไกลก็เห็นทหารเวรสองนายที่นั่งอยู่บนพื้น กุมไหล่ของตัวเอง ใบหน้าซีดเผือด มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
ข้าง ๆ กันนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายในยืนด้วยสีหน้าระมัดระวัง จับจ้องชายที่นั่งยอง ๆ อยู่ไม่ไกล
“ผู้อำนวยการ! ผู้อำนวยการ! ในที่สุดท่านก็มาเสียที!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ถูกจัดการจนล้มไปก่อนหน้านี้ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต รีบยันตัวลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินเร็ว ๆ เข้ามาหา สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจระคนโกรธแค้น
“ท่านต้องช่วยตัดสินเรื่องนี้ให้พวกเรานะครับ! คนคนนี้ไม่เห็นกองบัญชาการของเราอยู่ในสายตาเลย!”
“พวกเรากำลังปฏิบัติหน้าที่ ทำตามความรับผิดชอบของตัวเอง! เขาไม่พูดสักคำ จู่ ๆ ก็ลงมือกดพวกเราสองคนลงกับพื้น!”
“ท่านดูแขนผมสิครับ! ดูไหล่ของลุงจางสิครับ!”
ทหารเวรอีกนายดึงเสื้อฝึกขึ้น เผยให้เห็นไหล่ที่ฟกช้ำ แดงและบวม
เขากัดฟันเสริมว่า “ผู้อำนวยการ แรงของเขาน่ากลัวมาก เหมือนตั้งใจจะบิดข้อต่อผมให้หลุดเลย!”
น้ำเสียงของพวกเขาไม่ได้มีแค่ความไม่พอใจ แต่ยังเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ไม่ใช่เพียงเพราะถูกทำร้าย
แต่เพราะอีกฝ่ายกล้าลงมือกับตำรวจติดอาวุธที่ประจำการอยู่หน้าประตูเขตทหาร ในสายตาของพวกเขา นั่นเท่ากับกำลังท้าทายอำนาจของเขตทหารทั้งเขต
เมื่อจูหมิงกั๋วฟังจบ แววตาก็เย็นเยียบลงทันที