กู่เจิ้นซานยืนอยู่กลางห้องโถงอันกว้างขวางของวิลล่า รอบด้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา
พื้นปูด้วยพรมราคาแพง บนผนังแขวนภาพวาดนามธรรมอยู่หลายภาพ ให้ความรู้สึกทันสมัย
ทว่า “วิลล่าหรูหรา” ตรงหน้านี้กลับทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างลึกล้ำ
เขาจ้องซือเต๋อหลินที่นั่งอยู่บนโซฟา ก่อนเอ่ยอย่างเย็นชา “เจ้าของซู วิลล่าหลังนี้มีกี่ห้อง?”
ซือเต๋อหลินก้มหน้า เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก
เห็นได้ชัดว่าเขาตระหนักแล้วว่าเรื่องนี้สายเกินกว่าจะแก้ไข “สิบเอ็ดห้องครับ รองหัวหน้าคณะกำกับตรวจสอบกู่” เขาฝืนตอบ
“สิบเอ็ดห้อง?” กู่เจิ้นซานหัวเราะเยาะ ก่อนเดินไปที่หน้าต่าง มองพื้นที่โล่งด้านนอก
“ครอบครัวหนึ่งมีไม่กี่คน แต่มีวิลล่าใหญ่ถึงสิบเอ็ดห้อง?” เขาหันกลับมา ดวงตาคมกริบราวกับคมมีด
“นายโกงกินไปเท่าไรแล้ว? รู้ไหมว่ากลืนกินทรัพยากรจากโครงการของเขตทหารไปมากแค่ไหน?”
ใบหน้าของซือเต๋อหลินซีดเผือด เขาก้มหน้าลงโดยสัญชาตญาณ พยายามหลบสายตาคมกริบของกู่เจิ้นซาน แต่ก็รู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางหนีแล้ว
“รองหัวหน้าคณะกำกับตรวจสอบกู่...” เขาพูดเสียงเบา อยากแก้ตัว แต่ก็รู้ว่าคำโต้แย้งทั้งหมดไม่อาจเปลี่ยนผลลัพธ์ได้
กู่เจิ้นซานหัวเราะเยาะในใจ เขาไม่ใช่คนที่ยอมปล่อยให้ใครถ่วงเวลา
เขาโบกมือทันที สั่งทีมรบพิเศษที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ว่า “แยกคนที่พาตัวกลับมาทั้งหมดไปไว้ในห้องส่วนตัว แล้วสอบสวนทีละคน”