หมู่บ้านหูถิง
รถออฟโรดสมบุกสมบันสี่คันแล่นเข้ามาโดยปิดไฟ ช่วงสิบเมตรสุดท้ายอาศัยเพียงอุปกรณ์มองกลางคืนช่วยนำทาง
รถคันนำเบรกจอดนิ่งใต้ตึก 2 พร้อมเสียง “เอี๊ยด” ประตูรถเปิดผางแทบจะพร้อมกับที่รถหยุดสนิท
“ยืนยันตำแหน่งลาดตระเวน”
“บริเวณลิฟต์ชั้นหนึ่งปกติ กล้องวงจรปิดตรงหัวมุมชั้นสองถูกบังแสงชั่วคราวแล้ว หน้าต่างห้อง 1703 มีแสงไฟ”
“ขึ้นบันไดไป!!!”
เสียงรายงานแผ่วเบาของเจ้าหน้าที่ในหูฟังดังรัวถี่ราวกับเสียงกลอง
หัวหน้าทีมส่งสัญญาณสั้น ๆ สามคนเดินนำหน้า สองคนคุมท้าย ส่วนอีกคนประจำอยู่ตรงมุมประตูคอยเฝ้าระวัง
“รองหัวหน้ากู่ หูถิง-1 ถึงที่หมายแล้ว ภายในห้องเป้าหมายเปิดไฟ มีคนเคลื่อนไหวเพียงคนเดียว”
อีกด้านหนึ่ง กู่เจิ้นซานตอบกลับมาอย่างกระชับ “เวลาเหลือไม่มาก พังประตูเข้าไป”
“รับทราบ”
ค้อนทุบประตูถูกหยิบออกจากถุงเฉพาะ เผยให้เห็นหัวค้อนยางสีดำ
หัวหน้าทีมหันข้าง เอาไหล่แนบวงกบ ปลายเท้ากดอยู่ตรงธรณีประตู แล้วสูดหายใจลึก “สาม สอง หนึ่ง—”
“ปัง!!!”
ครั้งแรก ประตูกันขโมยสั่นเบา ๆ เท่านั้น
“ปัง!!!”
ครั้งที่สอง กลอนประตูส่งเสียงแหลมดังราวกับโลหะหัก
“บุก—!”
ในที่สุด แผ่นเหล็กตรงขอบบานพับก็ถูกแรงงัดฉีกออกเป็นช่อง
ลิ่มค้ำประตูไว้ ค้อนทุบลงเป็นครั้งที่สาม ประตูกันขโมยกระแทกเข้ากับมุมผนังด้านใน
“โครม” ประตูเด้งกลับมาครึ่งนิ้ว จากนั้นก็ปิดไม่สนิทอีกเลย
เจ้าหน้าที่แนวหน้าชูแขนขึ้น คนที่สองและสามกรูกันตามเข้าไป
แสงสีขาวจากไฟฉายยุทธวิธีสาดสว่างไปทั่วห้องรับแขก ราวกับกลางวันในพริบตา
“พวกคุณทำอะไรกัน?!—” ชายวัยห้าสิบกว่าในห้องรับแขกเพิ่งลุกจากโซฟา เสื้อคลุมอาบน้ำยังสวมอยู่ ในมือยังกำรีโมต
ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว “ใคร! ใครให้พวกคุณกล้าทำแบบนี้!”