รถทหารห้าคันแล่นคำรามเข้ามา ก่อนจอดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบหน้าโรงพยาบาลชิงซาน
ประตูรถเปิดออก กู่เจิ้นซานก้าวลงมาจากรถในชุดเครื่องแบบทหารที่เรียบร้อยกริบ สีหน้าเคร่งขรึมน่าเกรงขาม
เขากวาดตามองประตูใหญ่ของโรงพยาบาล ทหารยามสองสามนายต่างมีสีหน้าตื่นตะลึง ก่อนจะกระซิบกระซาบกัน
“นั่น...ผู้การกู่หรือเปล่า?”
“จากกองพลรถถังผสมที่ 7 หานตงน่ะหรือ? มาทำอะไรที่โรงพยาบาลชิงซานของเรา?”
“เอาเรื่องเหมือนกันนะ ทั้งรถทหารทั้งกำลังพล...”
“เชอะ ผู้การจะใหญ่แค่ไหน ก็เป็นแค่หน่วยระดับกองพล ที่นี่เป็นเขตของเขตทหารภาคใต้ พวกเขากล้ามาชี้นิ้วสั่งด้วยหรือ?”
ประโยคเดียวทำให้คนอื่นรู้สึกว่าสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที แววตาเกรงขามบนใบหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นดูแคลน
ขณะนั้นเอง หลี่จือกั๋ว นายทหารยศนายพันตรีที่เข้าเวรอยู่ในเขตทหารภาคใต้ เดินออกมาอย่างรวดเร็ว พลางดึงชายเสื้อให้เข้าที่และขมวดคิ้วถาม
“ผู้การกู่? ท่านมาทำอะไรที่โรงพยาบาลชิงซานของเราครับ?”
กู่เจิ้นซานตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มารับคน พาหลินชิงชิงกลับไป”
หลี่จือกั๋วชะงักไป ก่อนจะหัวเราะเยาะ
“ตอนนี้หลินชิงชิงกำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลชิงซาน โรงพยาบาลอยู่ในการดูแลของเขตทหารภาคใต้
ท่านเป็นผู้การกองพล คงไม่มีอำนาจเข้ามายุ่งหรอกกระมัง?”
“จะให้ฉันพูดสามรอบหรือไง?” น้ำเสียงของกู่เจิ้นซานข่มความโกรธเอาไว้ “ฉันบอกแล้วว่ามารับคน ไม่ได้มาขออนุมัติ”