ในห้องพักส่วนกลาง ชีหงซานลืมตาขึ้นมาด้วยอาการเวียนหัวมึนงง
เขาไม่ค่อยได้นอนบนเตียงสนามที่แสนเรียบง่ายแบบนี้ แถมยังถูกเสียงกรนของทหารหนุ่มรบกวนจนแทบไม่ได้นอนตลอดช่วงบ่าย สภาพโดยรวมจึงย่ำแย่มาก
เขายกมือนวดขมับ สวมเสื้อคลุมเครื่องแบบทหาร แล้วกวาดตามองทหารหนุ่มหลายคนที่ยังหลับสนิทด้วยสายตาเย็นชา ก่อนผลักประตูเดินออกไป
“ซวยชะมัด” เขาพึมพำด่าเบา ๆ แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานที่คุ้นเคยของตัวเอง
แต่ทันทีที่เดินออกมาจากทางเดินของอาคารสำนักงาน เขาก็ชะงักงัน
ตรงปากทางเดิน ในโถงทางเดิน แม้แต่ตามมุมกำแพง ล้วนเต็มไปด้วยกล่องกองพะเนิน
บนกล่องติดป้ายคำว่า “เสบียงทหาร” “จัดสรรเร่งด่วน” และ “สำหรับคณะตรวจสอบบัญชีการเงิน”
ทหารหลายนายสวมเครื่องแบบฝ่ายส่งกำลังบำรุงของกองบัญชาการใหญ่ กำลังขะมักเขม้นขนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำแดง บิสกิตอัดแท่ง รวมถึงอุปกรณ์สำนักงานต่าง ๆ ที่นอนเคลื่อนย้ายได้ และพัดลมออกจากรถ
“เฮ้ ๆ ๆ!” ชีหงซานขมวดคิ้วเดินเข้าไปตวาด “พวกนายมาทำอะไรกัน?! ใครอนุญาตให้เอาของไร้สาระพวกนี้มากองไว้ตรงนี้?!”
ทหารฝ่ายส่งกำลังบำรุงนายหนึ่งหันมามองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย “ท่านครับ พวกเราปฏิบัติตามคำสั่งของท่านหัวหน้าคณะหลิน
ให้ขนเสบียงมารวมกันหน้าห้องของท่าน—เอ่อ ไม่ใช่ครับ หน้าห้องทำงานหมายเลขหนึ่ง เพื่อจัดที่พักให้ทันที”
“ที่พัก?” ชีหงซานเลิกคิ้วขึ้นอย่างแรง ก่อนคำรามด้วยความเดือดดาล “แกพูดว่าอะไรนะ?! ใครจะมาพักในห้องทำงานของฉัน?!”
“รายงานครับ!” ทหารฝ่ายส่งกำลังบำรุงยืนตรงทำความเคารพ น้ำเสียงสุภาพแต่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย “คณะตรวจสอบการเงินจำนวนสี่สิบนายที่กองบัญชาการใหญ่ส่งมา