หลินจ้านผลักประตูเข้ามาในห้องทำงาน บานประตูยังปิดไม่สนิท กู่เจิ้นซานก็เคาะประตู “ตึก ตึก ตึก” สามครั้ง
เขายื่นตัวเข้ามาทันที รองเท้าบู๊ตทหารกระทบพื้นดังฉับ ๆ
“เข้ามา” หลินจ้านพาดเสื้อคลุมไว้บนพนักเก้าอี้ เงยหน้าขึ้นถาม “คนล่ะ?”
“จะเป็นอะไรได้อีกล่ะครับ?” กู่เจิ้นซานดึงประตูปิด ลดเสียงลง แต่คิ้วกลับเลิกขึ้นอย่างอดไม่ได้
“พอประชุมเลิก ผมก็ทำตามที่คุณสั่งเลยครับ—ส่งเข้าห้องกักกันทันที ฮ่า ๆ”
“เล่นตุกติกอะไรหรือเปล่า?” หลินจ้านเปิดฝาแก้วน้ำ ปลายนิ้วเคาะขอบแก้วเบา ๆ
“ไม่มีครับ” กู่เจิ้นซานรีบโบกมือ ขยับมายืนตรงขึ้นเล็กน้อย “บันทึกวิดีโอตลอดกระบวนการ มีนายทหารฝ่ายวินัยสองนายลงชื่อ แบบฟอร์มส่งมอบสามฉบับ ทำตามขั้นตอนที่รัดกุมที่สุดครับ
“เราเปลี่ยนเส้นทางคุ้มกันกะทันหันสองครั้ง หลีกเลี่ยงทุกจุดที่อาจมีการติดต่อกันได้ วางใจได้ครับ ตัดขาดจากโลกภายนอกแล้ว”
หลินจ้านพยักหน้า สีหน้าสงบนิ่ง “เขามีปฏิกิริยายังไงบ้าง?”
“แข็งครับ” กู่เจิ้นซานเน้นคำว่า “แข็ง” เป็นพิเศษ “ตลอดทางไม่ขอร้อง ไม่ตะโกน ไม่เสียอาการ มีแค่ตอนอยู่หน้าประตูเท่านั้น
“สายตาคมเหมือนมีดเลยครับ พี่จ้าน คนนี้กระดูกแข็งจริง ๆ”
สมกับเป็นผู้รับผิดชอบเขตทหารภาคใต้!
เขาขยับเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าว กระซิบเสียงเบา “เราก็ใช้มาตรการรุนแรงกับเขาไม่ได้ ระดับของเขา ต่อให้จัดการผิดปกติแค่ครั้งเดียว ก็ถูกเอาไปเล่นงานได้แล้วครับ”
หลินจ้านขานรับเบา ๆ ว่า “อืม” ฝาแก้วหมุนครึ่งรอบ เซรามิกเสียดสีกันเกิดเสียง “ซี้” เบาแสนเบา