“ทุกนายฟัง! รวมพล! รหัสภารกิจ ‘ปิดล้อมชิงซาน’
กองเคลื่อนที่สองร้อยนาย ต้องเข้าแถวให้ครบภายในสิบนาที!”
หลาวตู้เพิ่งก้าวเข้าประตูคลัง เสียงของเขาก็ดังกระหึ่มราวกับกระสุนปืนใหญ่
เสียงนั้นสะเทือนไปทั่วโรงปฏิบัติการรบทันที แท็บเล็ตสั่งการในมือฟาดลงบนโต๊ะดังเพียะ บรรยากาศในห้องควบคุมการจัดกำลังพลพลันตึงเครียดขึ้น
“โจวเจิ้ง ไปกับฉัน!” เขาเดินไปพลางตะโกน “รีบเรียกกำลังพล ตรวจอุปกรณ์ ตรวจรถ ห้ามตกหล่นแม้แต่อย่างเดียว!”
ในคลัง ทหารที่กำลังบำรุงรักษาและจัดระเบียบอุปกรณ์ตามปกติต่างหยุดงานในมือ แล้วหันไปมองหลาวตู้กับโจวเจิ้ง
“หลาวตู้?” ทหารคนหนึ่งร้องเรียกอย่างเผลอตัว “ภารกิจอะไร? ทำไมจู่ ๆ ถึงต้องส่งกำลังออกไปตั้งสองร้อยนาย?”
“เมื่อกี้ผู้การเพิ่งอบรมคนไปไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้จะเคลื่อนกำลังพลอีกแล้วหรือ?”
“เรื่องระดับไหนกัน? สองร้อยนายเลยนะ? ต้องจัดเต็มขนาดนี้เชียวหรือ?”
ทหารหนุ่มในชุดฝึกหลายคนรีบเดินเข้ามารุมล้อม
แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและกระตือรือร้น “หลาวตู้! ตกลงจะไปทำอะไรกัน? ทางเราจัดแผนฝึกเสร็จแล้ว นี่เป็นภารกิจด่วนเหรอ?”
“นี่ไม่ใช่การซ้อมรบใช่ไหม? เล่นเอาเหมือนจะไปลงสนามรบเลย...”
“หลาวตู้ ฉันถามหน่อย ภารกิจนี้เป็นความลับทางทหารเหรอ? กองบัญชาการกองพลเป็นคนสั่งมาหรือ?”
“ยิ่งกว่าความลับเสียอีก” หลาวตู้หน้าคล้ำเขียว สายตากวาดมองใบหน้าอ่อนเยาว์เหล่านั้น
“ฟังให้ดี! ภารกิจครั้งนี้เป็นคำสั่งที่ผู้การลงนามด้วยตัวเอง — ปิดล้อมโรงพยาบาลชิงซาน!”