พอเห็นกู่เจิ้นซาน
ขยับตัวเบา ๆ แค่ครั้งเดียว
เจ้าหวังวัสดุก่อสร้างก็ล้มหน้าคะมำ
ลงไปนอนแนบพื้นอยู่ริมถนน
สาวกางเกงโยคะที่เมื่อครู่ยังนั่งอยู่เบาะหน้า คอยให้กำลังใจเจ้าหวังวัสดุก่อสร้าง
พอเห็นสภาพน่าอนาถของเขา
ก็ขมวดคิ้วแน่น
“ให้ตายเถอะ บนเตียงก็ไม่ได้เรื่อง ลงจากเตียงก็ยังไม่ได้เรื่อง
ล้มหน้าคะมำเลย!”
เจ้าหวังวัสดุก่อสร้างที่พุ่งเข้าใส่แล้วไม่โดนอะไร
ยิ่งโกรธกว่าเดิม กำลังจะลุกขึ้นจากพื้น
ก็ถูกกู่เจิ้นซานล็อกคอแล้วกดไหล่
กดเจ้าหวังวัสดุก่อสร้างไว้กับพื้นแน่นจนขยับไม่ได้
นี่เป็นท่าฝึกพื้นฐานทั่วไปเท่านั้น
“อย่าขยับ รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? กล้าบีบแตรใส่ฉันหรือ?”
“ฉันไม่สนว่านายเป็นใคร!!! รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้
เชื่อไหมว่าฉันจะเรียกคนจากฝ่ายจัดการโครงการของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกองทัพออกมาเดี๋ยวนี้
แล้วนายจะได้รู้ว่าคำว่าตายเขียนยังไง!”
กู่เจิ้นซานออกท่าต่อเนื่องอย่างรวดเร็ว คล่องแคล่ว
ทำเอาหลินชิงชิงตกใจไปด้วย
“พี่ ที่แท้พี่กู่ก็เก่งเรื่องต่อสู้ขนาดนี้เลยเหรอ?”
พอได้ยินหลินชิงชิงพูด
หลินจ้านก็ได้แต่ทำหน้าเอือมระอา
“กู่เจิ้นซานยังไงก็เป็นนาวาเอก แถมเป็นนาวาเอกของกองพลผสมติดอาวุธด้วย
เธอคิดว่าเขาสอบข้อเขียนแล้วได้ตำแหน่งมาหรือไง?
คนอ้วนแบบนั้น เขาคนเดียวจัดการได้สิบคน!”
“พี่กู่จะทำอะไรเหรอ?”
หลินชิงชิงเห็นกู่เจิ้นซานคว้าหูเจ้าหวังวัสดุก่อสร้าง
แล้วลากไปหลังรถออฟโรดของหลินจ้าน
ตรงกับด้านหน้ารถแลนด์โรเวอร์ โรเวอร์พอดี
กู่เจิ้นซานเหลือบมองสาวกางเกงโยคะในรถแวบหนึ่ง
สาวกางเกงโยคะรีบดึงกระจกแต่งหน้าในรถลงมา