พอเห็นภาพนั้น
กู่เจิ้นซานก็ไม่กล้าพูดอะไรเกินกว่าหนึ่งคำ
เขาเพียงถามหลินจ้านว่า
“พี่จ้าน เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?”
หลินจ้านพยักหน้า
แล้วขับรถมุ่งหน้าไปทางมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกองทัพ....
“เดี๋ยวก่อน มีบัตรผ่านไหม?”
กู่เจิ้นซานจอดรถไว้หน้าประตูมหาวิทยาลัย
ทหารที่เข้าเวรสองนาย
เดินลงมาจากป้อมยามโดยตรง
ยกมือขึ้นขวางรถออฟโรดของหลินจ้านไว้
ด้านหลังยังสะพายปืนเล็กยาวจู่โจม QBZ191 รุ่นล่าสุดของประเทศเรา
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกลาโหมเป็นสถาบันการศึกษาของกองทัพประเทศเรา
ทหารที่ปฏิบัติหน้าที่ตรงประตูมหาวิทยาลัยจึงไม่ใช่ยามรักษาความปลอดภัยทั่วไป
แต่เป็นทหารประจำการ
พวกเขาไม่เพียงพกปืนได้เท่านั้น แต่ยังเป็นอาวุธจริงพร้อมกระสุนจริงด้วย
กู่เจิ้นซานหันไปยิ้มบาง ๆ ให้หลินจ้าน
แล้วลดกระจกฝั่งคนขับลง
“จำป้ายทะเบียนนี้ได้ไหม?”
ทหารที่เข้าเวรมองแวบเดียวก็สบถในใจ ป้ายพื้นขาวตัวอักษรดำ ทะเบียนทหารภาคใต้ 00002
เห็นชัดว่าเป็นรถทางการของเขตทหารภาคใต้
ทหารยามทั้งสองปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะคำนับแบบทหารให้กู่เจิ้นซานที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ
“ขอสอบถามว่ามีบัตรผ่านหรือเอกสารที่เกี่ยวข้องไหมครับ?”
“ไม่มีครับ มาส่งเด็กเข้าเรียน”
ทั้งสองคนเหลือบเห็นหลินจ้านที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ
รวมถึงเครื่องหมายยศบนบ่าของเขา
พื้นเครื่องหมายยศเป็นสีเขียวกิ่งสน
ประดับกิ่งไม้สีทองกับดาวสีทองหนึ่งดวง