“เร็วเข้า เร่งความเร็ว!”
รถจี๊ปทหารแล่นฉิวไปบนถนนชนบท ล้อรถพัดฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
กู่เจิ้นซานที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับจ้องมองด้วยสายตาคมดุราวกับอินทรี มือจับประตูรถ ใบหน้าเคร่งขรึมเย็นชา
หลายปีมาแล้วที่เขาไม่เคยกระตือรือร้นอยากพบใครสักคนขนาดนี้—อดีตผู้บังคับบัญชาและอดีตสหายร่วมรบ
หลินจ้าน
“ผู้การ...” เหล่าตู้เอ่ยเสียงเบา คิ้วขมวดแน่น “นี่เราจะ... ตรงไปบ้านหลินจ้านเลยเหรอ? ไม่กลับไปดูที่กองบัญชาการผู้การก่อนจริง ๆ เหรอ?”
“หลินจ้านแบกทั้งโรงพยาบาลไว้บนบ่าเพื่อน้องสาว” กู่เจิ้นซานพูดเสียงต่ำ
“เราเป็นหนี้คำอธิบายเขา” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “และยังเป็นหนี้คำว่าพี่น้องกับเขาด้วย”
เหล่าตู้อ้าปากเหมือนจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่กำหมวกทหารบนตักแน่นโดยไม่รู้ตัว
……
ปากทางเข้าหมู่บ้านหลินเจีย
เช้าตรู่เจ็ดโมง ควันจากเตาไฟเพิ่งลอยขึ้นมา
“เอ๊ะ ๆ ดูเร็ว นั่นใช่รถของทหารหรือเปล่า?” หญิงชาวบ้านคนหนึ่งถือถังน้ำยืนอยู่ข้างแปลงผัก จ้องมองรถทหารที่แล่นมาจากไกล ๆ อย่างงุนงง
“โอ๊ย นั่นมันรถสีเขียวทหารที่เราเคยเห็นคราวก่อนนี่นา! ตอนหลินจ้านกลับมา ก็เป็นรถทะเบียนทหารแบบนี้เหมือนกัน!”
“ไม่ใช่มั้ง มีคนมาอีกแล้วเหรอ? คราวนี้คงไม่ได้มาจับคนหรอกนะ?”
“จับเหรอ? ใครกล้าจับหลินจ้าน! คราวก่อนแกไม่เห็นหรือไง? เขาแบกรถถังได้นะ!”
“ถ้าอย่างนั้น... คราวนี้คงไม่ใช่ว่า...”