“บี๊—บี๊—”
อีกห้านาทีก่อนเที่ยวบินเอ9830 จะลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติเมืองหลวง เสียงคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเร่งร้อนก็ดังขึ้นอีกครั้งในหูฟังของหน่วยปฏิบัติการรักษาความมั่นคงเมืองหลวง
ตู้ผิงขมวดคิ้วมองสัญญาณเตือนจากหูฟัง ก่อนจะรีบเดินไปยังทางเดินฝั่งลานบิน หลีกเลี่ยงฝูงผู้โดยสารแล้วรับสายโทรศัพท์เข้ารหัสเฉพาะ
“ฮัลโหล หัวหน้าตู้ ผมเอง” เสียงของซือเต๋อหลินร้อนรนและอึดอัดยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ “เครื่องบินเตรียมลงจอดแล้วใช่ไหม”
“ใช่ คาดว่าจะลงจอดในอีกสี่นาที” ตู้ผิงกวาดสายตาเย็นชาไปรอบ ๆ
จากนั้นก็ลดเสียงลงอีก “พวกเราวางกำลังเรียบร้อยแล้ว ทางออกหมายเลขสองวางกำลังซุ่มหลัก ส่วนทางออกสามกับสี่มีคนเฝ้าสังเกตการณ์ ขอแค่เขาลงจากเครื่อง เราจะควบคุมตัวทันที”
ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนจะคำรามเสียงต่ำ “ฟังให้ดี ตู้ผิง ครั้งนี้ต้องจับหลินจ้านให้ได้! ห้ามปล่อยให้เขาเข้าเมืองหลวงเด็ดขาด!”
“เขาจะไปหาใครผมไม่รู้ จะไปทำอะไรผมก็ไม่สน แต่ถ้าปล่อยให้เขาเปิดโปงเรื่องนี้ได้จริง ๆ ล่ะก็ กระดูกสันหลังของทั้งผม ทั้งแก และทั้งเขตหั่นตงจะต้องหักสะบั้น!”
“เข้าใจแล้ว” ตู้ผิงตอบทีละคำ “ทันทีที่เขาปรากฏตัว เราจะควบคุมตัวแล้วรายงานขึ้นไป รับรองว่าจะไม่ทิ้งปัญหาไว้ภายหลัง”
“แกก็ควรภาวนาให้ทำได้อย่างที่พูด” ซือเต๋อหลินหัวเราะเย็นชา “ไม่อย่างนั้น แกรู้ผลที่ตามมาอยู่แล้ว”
สิ้นเสียงพูด สายก็ถูกตัดไป
แววตาของตู้ผิงเย็นเยียบยิ่งกว่าค่ำคืน เขาหันหลังเดินกลับเข้าอาคารผู้โดยสารอย่างรวดเร็ว พลางออกคำสั่งเสียงต่ำ
“ทุกทีม เฝ้าฟังทุกความถี่ เที่ยวบินของหลินจ้านจะลงจอดในอีกสามนาที ทุกคนเข้าประจำตำแหน่ง ล็อกทางออกเครื่องหมายเลขสองไว้”