ในห้องประชุมของโรงแรม พนักงานจากสำนักงานกำหนดราคาและสำนักงานบริหารงานก่อสร้างต่างหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
บนโต๊ะตัวยาวกองสุมไปด้วยสมุดบัญชีงานก่อสร้างหนาเตอะ สำเนาสัญญา เอกสารประกวดราคา สำเนาหนังสืออนุมัติ แม้แต่สำเนาใบเสร็จก็กระจัดกระจายอยู่ทั่วโต๊ะ
หัวหน้าฝ่ายดวงตาแดงก่ำ ฟาดมือลงบนโต๊ะดัง “ปัง” แล้วถามว่า “ขอยืนยันเป็นครั้งสุดท้าย! หาข้ออ้างรองรับทุกประเด็นได้หมดแล้วหรือยัง?!”
“ท่านผู้อำนวยการ หาได้แล้วครับ” เจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่งพูดเสียงแหบพร่า ใต้ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า แต่กลับแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย
“ถึงชาวเน็ตจะเห็นข้ออ้างพวกนี้แล้วรู้สึกว่ามันเหลวไหล หรือถึงขั้นคิดว่าเราพูดปดทั้งที่ลืมตาอยู่ก็เถอะ ถ้าหลินจ้านได้เห็นเข้า
เขาคงโกรธจนฟาดโต๊ะต่อหน้าแน่... แต่ถ้ามองในแง่กฎหมายและขั้นตอน พวกเราก็ทำให้ทุกอย่าง ‘สมเหตุสมผลและถูกต้องตามระเบียบ’ ได้”
“พูดให้ละเอียด!” หัวหน้าฝ่ายจ้องเขาเขม็ง
ชายคนนั้นรีบเปิดสมุดเล่มเล็กในมือ “อย่างเช่นราคาวัสดุที่สูงเกินจริงถึงสี่เท่า เราก็อธิบายว่าเป็น ‘ความผันผวนของตลาด’
ส่วนเกรดปูนซีเมนต์ไม่ตรงตามข้อกำหนด เราก็บอกว่าเป็น ‘ธรรมเนียมการใช้วัสดุทดแทนในอุตสาหกรรม’
กำลังอัดเท่ากัน แค่คนละยี่ห้อ ส่วนการเซ็นรับงานก่อนถึงกำหนดขั้นตอน
เราก็อธิบายว่าเป็น ‘การจัดตารางงานเร่งด่วน’ สถานการณ์พิเศษก็จัดการเป็นกรณีพิเศษครับ”
อีกคนแทรกขึ้นว่า “อย่างเช่นค่าครุภัณฑ์ที่เบิกซ้ำซ้อนอย่างชัดเจนในบัญชี เราก็บอกว่าเป็น ‘การจัดหมวดหมู่สิ่งอำนวยความสะดวกประกอบที่ต่างกัน’