เสียงในคลิปเหมือนตะปูที่ถูกตอกลงกลางที่ประชุมทีละดอก — “มามอบตัวพร้อมหลักฐาน” “กำหนดคำให้การให้ตรงกัน” “ไปคารวะท่านชี”
คำพูดชุดนี้ตรงกับฉาก “พ่อค้างานมามอบตัวพร้อมถวายแฟลชไดรฟ์” ที่เกิดขึ้นในที่ประชุมเมื่อไม่นานมานี้
ไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย
เก้าอี้ทั้งห้องเลื่อนไปข้างหน้าพร้อมกัน พื้นรองเท้าเสียดสีกับพรมดัง “ครืด”
ฝั่งเขตทหารภาคใต้แตกฮือขึ้นมาก่อน
“โว้ย นี่แหละที่เรียกว่าตรงกัน! ขั้นตอนเหมือนกันเป๊ะ!”
“ให้ตายสิ ขนาดบอกว่าใครมาก่อนใครมาหลังก็ยังตรงกัน เมื่อกี้คนพวกนั้นก็ถูกคุมตัวเข้ามาแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”
“เรื่องนี้ซือเต๋อหลินต้องมีเอี่ยวแน่!”
“อย่าพูดแค่ซือเต๋อหลินเลย ในคลิปยังระบุชื่อให้ไปคารวะท่านชีด้วย นี่ไม่ใช่หลักฐานมัดตัวแล้วจะเรียกว่าอะไร?”
“จบเห่แล้ว… คราวนี้ยืนผิดฝ่ายจริง ๆ ด้วย”
“เพื่อน เมื่อกี้คนที่ตะโกนคำว่า ‘บริสุทธิ์’ ดังที่สุดใช่แกหรือเปล่า?”
“อย่ามาใส่ร้ายฉันสิ ฉัน… ฉันแค่พูดตามข้อเท็จจริง…”
“จะคุมตัวท่านชีเลยหรือเปล่า?”
“พูดเบา ๆ หน่อย!”
“เบาบ้าอะไรล่ะ ทั้งคำให้การ ทั้งแม่แบบ ทั้งรายการหลักฐานก็จัดเตรียมไว้หมดแล้ว ยังจะอ้างว่า ‘ไม่รู้ไม่เห็น’ ได้อีกหรือ?”
“ให้ตายสิ… บทโยนความผิดให้คนอื่นถูกเปิดให้ดูต่อหน้ากันแบบนี้ ไม่เจ็บหน้าบ้างหรือไง?”
“ตอนนี้ฉันแค่อยากรู้ว่ายังมีอะไรเด็ดกว่านี้อีกไหม”
เสียงอื้ออึงเหมือนเกลือสองกำมือตกลงในน้ำมันเดือด ปะทุขึ้นทันที คลื่นความร้อนซัดเข้าปะทะใบหน้า
บางคนรีบกดหมวกทหารให้แน่นขึ้น แต่ใบหูกลับแดงลามไปถึงลำคอ
บางคนขูดเล็บกับขอบแก้ว จนเกิดรอยขาวบนเล็บ
บางคนขยับริมฝีปากอยู่นาน สุดท้ายก็เค้นออกมาได้เพียงประโยคเดียวว่า “สิ่งที่ควรมาถึง ในที่สุดก็มาแล้ว”