บรรทัด “/media/ไฟล์ฟอร์แมต AVI/” ที่มุมขวาบนของจอฉาย
เพิ่งปรากฏขึ้น ชีหงซานก็หดรูม่านตาลงฉับพลัน ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบทางเดินหายใจของเขาไว้
ร่างทั้งร่างของเขาทรุดฮวบ “ตุบ” ลงบนเก้าอี้ แผ่นหลังกระแทกพนักอย่างแรง ลมหายใจเหมือนหีบสูบลมที่รั่ว—สั้น กระชั้น และหอบถี่
ลำคอส่งเสียง “กึก” เขายื่นมือไปดึงคอเสื้อ แต่หลังมือกลับสั่นอยู่กลางอากาศ จนคว้ากระดุมเครื่องแบบไว้ไม่อยู่
เหงื่อที่ขมับไหลรวมเป็นสาย ก่อนหยด “แปะ” ลงบนปกเสื้อ
เขารู้
เขารู้ดีเกินไป
ถ้าแม้แต่ไฟล์คลิปยังอยู่—การปกปิด การแก้สถานการณ์ การโยนความผิด และแผนสำรองทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่า
“ท่านผู้กำกับ! ท่านผู้กำกับ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?!”
“ใครเป็นหน่วยแพทย์สนาม! เร็ว เข้ามาเร็ว!”
“อย่ามุง! เว้นที่ให้อากาศถ่ายเท! เว้นที่ให้อากาศถ่ายเท!”
“ผมจับชีพจรให้—เฮ้ ชีพจรเต้นไม่สม่ำเสมอ!”
“อัตราการเต้นหัวใจเท่าไหร่? นับ—นับไม่ทันแล้ว!”
“ออกซิเจนล่ะ?! ใครเอากล่องปฐมพยาบาลฉุกเฉินมาที!”
“อย่าตกใจ ๆ ให้ท่านผู้กำกับนอนราบก่อน แล้วยกขาสูง!”
“หัวใจยังเต้นอยู่ไหม?!”
“ยังครับ ยังเต้นอยู่! แต่จังหวะไม่สม่ำเสมอ!”
“ทุกคนถอยไปหน่อย! อย่าขวางช่องลม!”
ในชั่วพริบตา ฝั่งเขตทหารภาคใต้ก็วุ่นวายราวกับถูกไฟลาม ทุกคนกรูกันเข้ามาช่วย เสียงสับสนปนเปกันไปหมด
บางคนไปดึงม่าน บางคนไปปรับเครื่องปรับอากาศ บางคนถือแก้วน้ำอย่างทำอะไรไม่ถูก ฝาแก้วสั่น “กึกกัก” ไม่หยุด
“เงียบ!” กู่เจิ้นซานกดเสียงต่ำเข้าคุมสถานการณ์ก่อนใคร พลางเหยียดแขนออก “ยามรักษาความปลอดภัย ปิดกั้นพื้นที่รัศมีสามเมตร บันทึกการประชุมต่อไป ห้ามหยุดบันทึกคลิป!
ห้ามบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องแตะต้องหลักฐานและอุปกรณ์ฉายภาพเด็ดขาด!”
“รับทราบ!” ทหารยามก้าวเท้า “ตึกตัก” แนวกำแพงคนครึ่งวงกลมก่อตัวขึ้นในทันที