“สวัสดีท่านผู้กำกับ! ขออนุญาตถามว่าครั้งนี้พวกท่านมาที่นี่เพื่ออะไรครับ?”
ทหารสองนายไม่สนใจเจ้าหวังวัสดุก่อสร้างที่นอนอยู่บนพื้นเลย
ทั้งคู่หันไปคำนับแบบทหารให้กู่เจิ้นซานทันที
“มาส่งน้องสาวของท่านผู้กำกับมาเข้าเรียนครับ
รายงานผู้บังคับบัญชาของพวกคุณแล้วหรือยัง? รถคันนี้จอดขวางอยู่ตรงนี้
ยังส่งผลต่อรถคันอื่นที่เข้าออกด้วย!”
“รายงานท่านผู้กำกับ! รายงานแล้วครับ ตอนนี้พวกท่านเข้าโรงเรียนได้เลย
พวกเราจะนำทางอยู่ข้างหน้า เชิญทางนี้ครับ!”
กู่เจิ้นซานปัดฝุ่นออกจากฝ่ามือ
ไม่แม้แต่จะมองเจ้าหวัง
แล้วกลับขึ้นรถไปทันที
“เป็นยังไงบ้าง?”
“ก็แค่พ่อค้างานที่รับเหมาก่อสร้างคนหนึ่ง แถมยังจำป้ายทะเบียนไม่ค่อยได้ด้วย
พี่จ้าน ไม่เป็นไรครับ จัดการเรียบร้อยแล้ว
ทางผู้บริหารโรงเรียนได้รับแจ้งแล้ว ให้เราตามรถรับส่งคันหน้าไป
ที่ลานจอดรถส่วนตัวของโรงเรียน พอไปถึงก็จะมีคนมารับครับ!”
พูดจบ กู่เจิ้นซานก็สตาร์ตรถออฟโรด ตามรถรับส่งภายในมหาวิทยาลัยที่อยู่ข้างหน้า
แล้วค่อย ๆ ขับเข้าไปในเขตของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกองทัพ
“เฮ้! พวกแกสองคนกินเงินเดือนเปล่าหรือไง? ปล่อยให้เขาไปแบบนี้เลยเหรอ?
รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?
รู้จักหัวหน้ากองถังจากฝ่ายวิศวกรรมของพวกแกไหม?
เขาเป็นน้องเมียฉัน พวกแกรู้หรือเปล่า?”
เจ้าหวังพยายามลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก
ปัดฝุ่นดินออกจากตัว