ในห้องหนังสือของวิลล่าซือเต๋อหลิน บนโต๊ะกลางมีที่เขี่ยบุหรี่กับเศษหน้าสมุดบัญชีฉีกขาดกองกระจัดกระจายอยู่…
ทันทีที่สายโทรศัพท์ต่อถึง เขาก็สูบบุหรี่เข้าไปเต็มปอด ก่อนกดปลายบุหรี่ลงในที่เขี่ยจนส่งเสียง “ซี่ด” ดังลั่น
“ฮัลโหล?” เสียงเหนื่อยล้าและกดต่ำดังมาจากปลายสาย
ซือเต๋อหลินเอ่ยเสียงเย็นชา “ที่ผมพูดไป พวกคุณฟังชัดแล้วใช่ไหม? คราวนี้กลุ่มตรวจการของเขตทหารมาแรงมาก ไซต์งานก่อสร้างหยุดหมดแล้ว
ถ้าพวกคุณไม่ยืนกรานให้ตรงกัน พอเกิดเรื่องขึ้น ผลประโยชน์ที่พวกคุณเคยรับไป ผมจะแฉออกมาให้หมด”
“คุณซู ใจเย็นก่อนครับ ใจเย็นก่อน” อีกฝ่ายรีบพูดประจบ “พวกเราอยู่สำนักงานกำหนดราคา เรื่องจะคิดราคาอย่างไร ไม่ใช่แค่เราพูดคำเดียวก็จบหรือครับ?
คุณวางใจ เรื่องนี้… แค่พวกเราเอ่ยปาก ก็จัดให้อยู่ใน ‘เกณฑ์ที่ยอมรับได้’ แล้ว”
“แค่พูดว่า ‘ผ่านเกณฑ์’ มันไม่พอ” ซือเต๋อหลินตบโต๊ะอย่างแรง ถ้วยชาสั่นตกพื้นแตกดัง “โครม” “เงินที่ผมจ่ายไป ไม่ใช่เพื่อให้พวกคุณพูดแค่สองคำ
ผมต้องการให้พวกคุณพูดในที่ประชุมว่า ‘ราคาตลาดผันผวนสูง’ ‘การใช้วัสดุทดแทนมีเหตุผล’ ‘ค่าก่อสร้างเป็นไปตามธรรมเนียมของวงการ’! อุดช่องโหว่ให้หมดทุกข้อ!”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนจะมีเสียงหัวเราะแห้ง ๆ ดังขึ้น “คุณซู วางใจเถอะครับ คนจากสำนักงานบริหารงานก่อสร้างของเราก็จะไปด้วย จะได้ช่วยกันพูดให้เข้าขากัน
เรื่องตรวจรับคุณภาพน่ะ ถ้าเราบอกว่าผ่าน ก็ถือว่าผ่าน ถ้าเราบอกว่าไม่ผ่าน ก็ยังพลิกให้ผ่านได้ จะผ่านหรือไม่ผ่าน ก็ขึ้นอยู่กับคำพูดของเราประโยคเดียว”