“ก็ญาติของหัวหน้ากองถังจากฝ่ายวิศวกรรมนั่นแหละครับ
ท่านหวัง เป็นท่านหวังที่รับผิดชอบงานปรับปรุงหอพักของพวกเราน่ะครับ!”
ผมไม่รู้ว่าท่านหวังคือใคร
แต่หัวหน้ากองถังน่ะ อธิการเฉายังพอจำได้อยู่บ้าง
ปัญหาคือ คนที่อีกฝ่ายไปหาเรื่องในครั้งนี้
เป็นพลตรีแห่งเขตทหารภาคใต้
ไม่ต้องพูดถึงท่านหวังอย่างคุณเลย แม้แต่ผม เสี่ยวเฉา ก็ยังต้องยืนยกแก้วให้เขา
คุณยังกล้าไปหาเรื่องอีกเหรอ?
“ผมไม่สนหรอกว่าท่านหวังอะไรนั่น ตอนนี้แจ้งฝ่ายวิศวกรรมเลย
ให้หัวหน้ากองถังเข้ารับการตรวจสอบ ส่วนเสี่ยวหวังอะไรนั่นก็ขึ้นบัญชีดำของฝ่ายวิศวกรรม
ห้ามมีส่วนเกี่ยวข้องกับงานก่อสร้างใด ๆ ทั้งนั้น เข้าใจไหม?”
“ครับ ๆ ผมจะแจ้งฝ่ายวิศวกรรมเดี๋ยวนี้เลยครับ!”
“ทั้งวันเอาแต่ทำเรื่องเหลวไหล ไม่รู้จักทำงานให้เป็นเรื่องเป็นราว!
คิดว่าผมเป็นอธิการมานานเกินไปแล้วใช่ไหม?
รีบจัดการด่วน เข้าใจไหม????”
พูดจบ อธิการเฉาก็วางสาย แล้วเรียกเลขานุการของตัวเอง
ก่อนจะขับรถไปยังลานจอดรถเฉพาะ
“เดินให้เร็วหน่อย ผู้รับผิดชอบของเรารออยู่!”
ทหารเห็นท่านหวังหอบแฮกอยู่ด้านหลัง มือเท้าเอว
“พ่อหนุ่ม ผมน้ำหนักตั้งสองร้อยกว่าจิน คุณคิดว่าผมฝึกทุกวันเหมือนพวกคุณหรือไง
เดี๋ยวผมโทรหาน้องเมียก่อน
พอไปถึงศูนย์เฝ้าระวังของพวกคุณแล้วก็ไม่มีเรื่องอะไรหรอก
สบายใจได้เลย!”
พูดจบ ท่านหวังก็หยิบมือถือพับสามทบออกมา แล้วโทรหาน้องเมีย
พอโทรออกไป หน้าจอก็แสดงว่าอีกฝ่ายตัดสาย และกำลังติดสายอยู่
ท่านหวังเบ้ปาก แล้วโทรซ้ำอีกครั้ง