“—ท่านผู้กำกับชีหงซาน หลินจ้านคนนี้มันไม่คิดจะเหลือทางรอดให้พวกเราเลยจริง ๆ!!!”
เสียงเปิดที่เต็มไปด้วยความแค้นจากลำโพงยังไม่ทันจางหาย ประโยคที่สองก็กระแทกตามมาติด ๆ
เสียงเปลี่ยนเป็นเสียงผู้ชายทุ้มต่ำที่คุ้นหู แฝงแรงกดดันและน้ำเสียงออกคำสั่งตามความเคยชิน
“ไม่ได้บอกให้นายไปทักทายสำนักงานบริหารงานก่อสร้างกับสำนักงานกำหนดราคาไว้แล้วหรือไง?”
“ท่านผู้กำกับ ทักทายไปแล้วครับ แต่ยังต้องรบกวนท่านออกหน้าอยู่ดี!” ซือเต๋อหลินที่อยู่ปลายสายลดเสียงลงอย่างเห็นได้ชัด
ราวกับกำลังหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง “อีกฝ่ายรับปากก็จริง แต่ในใจก็กลัวเรื่องยุ่งยาก ขอแค่ท่านออกหน้า เรื่องที่เหลือก็จัดการง่ายแล้วครับ”
เงียบไปสั้น ๆ สองวินาที ก่อนชีหงซานจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเร่งรัดที่จงใจกดให้ต่ำ “ที่ดินซานสุ่ย ผมมีเวลาแค่สองชั่วโมง”
“รับทราบ!!!”
“คลิก—” เสียงวางสายดังขึ้นจากไฟล์เสียง
“หยุด” หลินจ้านพูดเสียงเรียบ
กู่เจิ้นซานแตะปลายนิ้ว ไฟล์เสียงหยุดนิ่งบนคลื่นเสียง อากาศในห้องประชุมราวกับถูกแช่แข็ง แล้วก็เหมือนถูกจุดให้ลุกโชน เพียงสามสิบกว่าวินาทีก็เพียงพอจะทำให้เส้นประสาทของทุกคนตึงเครียดถึงขีดสุด
“ให้ตายสิ… เมื่อกี้ใครพูดว่าหัวหน้าเฉินกำลังผูกสัมพันธ์กับหลินจ้านนะ?” ใครคนหนึ่งได้สติขึ้นมาทันที ก่อนกัดฟันคำรามเสียงต่ำ “แล้วตอนนี้ทำไมถึงนัดกินข้าวกับท่านผู้กำกับของพวกเราอีกล่ะ?”
“ผูกสัมพันธ์บ้าอะไรกัน!” อีกคนกระชากแขนเสื้อเขาไว้ “โครงการเริ่มก่อสร้างมาตั้งครึ่งปีแล้ว หลินจ้านเพิ่งมาได้กี่วัน? นายคิดเลขเป็นไหม?”
“มีบ้านไหนทำงานก่อสร้างแล้วไม่ต้องติดต่อกับสองหน่วยงานนี้บ้าง!”