เจ้าหน้าที่เขตหยิบแปลนบ้านเดิมออกมา ตรวจสอบได้อย่างรวดเร็วว่าห้องนอนที่คู่รักหนุ่มสาวคู่นั้นอาศัยอยู่เป็นห้องที่กั้นเพิ่มขึ้นมาเอง จึงเดินเข้าไปเคาะประตู
คู่รักคู่นั้นขยี้ตา เสื้อผ้าที่สวมใส่บางเบามาก ดูก็รู้ว่าเพิ่งตื่น
ฝ่ายชายแสดงท่าทีรำคาญอย่างเห็นได้ชัด “ห้องกั้นแล้วมันยังไง?! เกี่ยวอะไรกับพวกคุณด้วย!”
“ทำไมจะไม่เกี่ยวกับพวกเรา?” เจ้าหน้าที่เขตเคาะผนังกั้นบาง ๆ นั่น “วัสดุแบบนี้ติดไฟง่ายมาก คนทั้งตึกมีตั้งหลายร้อยคน ถ้าพวกคุณอยู่ที่นี่แล้วเกิดไฟไหม้ขึ้นมา คงไม่มีใครหนีรอดกันได้”
ฝ่ายหญิงหน้าซีดเผือด “พวกเรา... พวกเราก็เช่ามาเหมือนกัน...”
“เช่ามาก็ไม่ได้เหมือนกัน” เจ้าหน้าที่เขตหยิบสมุดขึ้นมาจด “เดิมทีห้องนี้เป็นห้องนั่งเล่น ตามข้อกำหนดแล้วห้ามใช้เป็นที่พักอาศัย เจ้าของบ้านดัดแปลงผิดกฎ พวกคุณก็อยู่อาศัยผิดกฎ ต่างก็มีส่วนรับผิดชอบ”
ฝ่ายชายยังอยากเถียงต่อ แต่ฝ่ายหญิงดึงเขาไว้
เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบพูดว่า “วันนี้เราจะตรวจสอบข้อเท็จจริงให้ชัดเจนก่อน พรุ่งนี้จะมีเจ้าหน้าที่มาจัดการ ห้องที่กั้นเพิ่มนี้ต้องรื้อออก”
“รื้อ?!” ฝ่ายชายร้อนรนขึ้นมาทันที “พวกเราจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าไปตั้งหนึ่งปี! ถ้ารื้อแล้วพวกเราจะไปอยู่ที่ไหน?!”
“พวกเราแจ้งเจ้าของบ้านแล้วเหมือนกัน เดี๋ยวไปคุยกันที่สถานีตำรวจพร้อมกัน” เจ้าหน้าที่เขตปิดสมุด “มากับพวกเราสักรอบ ไปให้ปากคำกันหน่อย”
คู่รักคู่นั้นถูกพาตัวออกไป
ประตูปิดลงด้านหลัง เสียงฝีเท้าเดินลงบันไดในโถงทางเดินค่อย ๆ ห่างออกไป