หลี่อี้ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนเดินขึ้นมาชั้นบน
เขาหันหลังให้บันได จ้องหน้าจอตรงหน้า นิ้วเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ทั้งตัวจมดิ่งอยู่ในอีกโลกหนึ่ง
ดูตั้งอกตั้งใจจนไม่รู้จะเข้าไปรบกวนอย่างไรดี
เหลียงหมิงลงบันไดไปอย่างเงียบเชียบแล้ว
อวี๋หวานมองซ้ายมองขวา ก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาข้าง ๆ รอให้เขาทำงานเสร็จเป็นช่วง ๆ
หนึ่งนาที
ห้านาที
สิบนาที
หลี่อี้ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนนั่งอยู่ข้าง ๆ
ในที่สุด ระบบก็ทนดูต่อไปไม่ไหว
【โฮสต์ ผู้หญิง...】
【ชู่ เงียบ ๆ】
ระบบ:【……】
อวี๋หวานก้มหน้าแอบหัวเราะ
ในที่สุดหลี่อี้ก็ทำงานเสร็จช่วงหนึ่ง เขานั่งบนเก้าอี้ บิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย แล้วถอนหายใจยาว
พอหันกลับมา เขาก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่กำลังยิ้มอยู่
หลี่อี้:“……”
หลี่อี้:“……!!!!! ”
【ระบบ!!!เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่!!!】
【โฮสต์ นางเอกนั่งอยู่ข้างหลังคุณมายี่สิบห้านาทีแล้วครับ】
【ทำไมไม่รีบบอก!】
【ผมก็อยากบอกแล้วครับ!】ระบบน้อยใจมาก【คุณสั่งให้ผมเงียบเองนี่ครับ】
【……】
สีหน้าของหลี่อี้ชวนตื่นตาตื่นใจสุด ๆ
อวี๋หวานกลั้นยิ้มแล้วทักทายหลี่อี้ “สวัสดีตอนเช้า”
“สะ...สวัสดีครับ” หลี่อี้ตอบเสียงแห้ง
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยกมือขึ้นจัดผม แล้วดึงปกเสื้อให้เข้าที่ พยายามกอบกู้ภาพลักษณ์กลับมาสักนิด
อวี๋หวานมองท่าทางเป็นชุดของเขา มุมปากยกขึ้นจนกดไม่ลง
เธอชี้ไปที่หน้าจอทั้งสิบสองจอ โดยเฉพาะจอที่กำลังฉายเรื่อง “ทอมกับเจอร์รี่” “นี่คือ...?”
หลี่อี้มองตามนิ้วที่เธอชี้ สีหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ
“อ๋อ อันนั้นน่ะเหรอ” เขากระแอม ลองทำเสียงให้ฟังดูเป็นมืออาชีพขึ้น “เอาไว้ช่วยให้มีสมาธิครับ”