สวีเฟิงรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง
สวีเฟิงมองหลินโม่ร่างแมวสาวแสนอ่อนหวานที่กำลังสูบบุหรี่อย่างเพลิดเพลิน แล้วก็อยากแย่งบุหรี่ในมืออีกฝ่ายมาดับเสีย
คิดไปคิดมา เขาก็ช่างมันเถอะ
อย่างน้อยตอนนี้เจ้าเม่าเตี้ยตัวนี้ก็ดูน่ารักไม่ใช่เหรอ?
ทันใดนั้น แผงหน้าจอเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าสวีเฟิง
————
[ข้อมูลส่วนตัว][ช่องแชต][ร้านค้า]
ฟังก์ชันเพิ่มเติมยังไม่เปิดใช้งาน โปรดติดตาม
————
ไอคอนด้านหลังอีกหลายอันเป็นสีเทาทั้งหมด แถมไม่มีตัวอักษร มองแทบไม่เห็นด้วยซ้ำ
สวีเฟิงมองแผงหน้าจอที่เด้งขึ้นมาอย่างกะทันหันด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย
ระบบเหรอ?
นี่มันระบบจริง ๆ เหรอ?
ถึงระบบนี้จะมีให้ทุกคนก็เถอะ!
แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้สวีเฟิงตื่นเต้นอยู่พักหนึ่ง
สวีเฟิงแตะเปิดข้อมูลส่วนตัว
ค่าสถานะตัวละครของเขาก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทันที
————
ตัวละคร: สวีเฟิง
เลเวล: 1
ค่าสติ: 100%
สถานะ: สุขภาพไม่แข็งแรง (ค่าสถานะโดยรวมลดลง 10%)
พลังชีวิต: 150/180
จิต: 2
ร่างกาย: 1.5
พละกำลัง: 1.2
ความคล่องแคล่ว: 1.2
พลังป้องกัน: 1.5 (ร่างกาย 1:1)
พลังโจมตี: 14.4 (ความคล่องแคล่ว x พละกำลัง x 10)
หมายเหตุ: ค่าสถานะทั้งสี่มิติ 1 แต้ม เทียบเท่าร่างกายมาตรฐานของมนุษย์
————
สวีเฟิงมองค่าสถานะของตัวเองที่ต่างจากคนทั่วไปเล็กน้อย แล้วก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด
พูดกันตามตรง เขาไม่ได้โกงเลยนะ!
เขาก็ไม่ใช่นักกีฬาผิวดำที่เป็นนักเรียนเด่นด้านกีฬาอะไรสักหน่อย!
หน้าจอแสดงมาแบบนี้ เขาก็ทำอะไรไม่ได้
สวีเฟิงลองคิดดู
ตัวเขาก็แค่ชายร่างยักษ์สูง 186 หนัก 186 รูปร่างแบบโจโจ้ มีกล้ามอกใหญ่เหมือนประตูสองบาน เป็นคนธรรมดาสามัญที่พบเห็นได้ทั่วไปเท่านั้นเอง
ปกติก็แค่ชอบขี่จักรยานสาธารณะไล่ตามรถยนต์เท่านั้น
น้ำหนักต่างจากคนทั่วไปไปนิดหน่อย คงไม่มีปัญหาอะไรมากหรอกมั้ง?
ว่าแต่เขาอยู่ในสภาวะสุขภาพไม่แข็งแรงหรือนี่?
ไม่เคยรู้ตัวเลยจริง ๆ!
สวีเฟิงเหลือบมองหลินโม่ แล้วพูดเสียงเนิบว่า
“เม่าเตี้ย ว่าแต่ค่าสถานะของนายเป็นยังไงบ้าง?”
หลินโม่ดูดบุหรี่เข้าไปอีกคำอย่างพึงพอใจ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงองอาจสุดขีดว่า
“เฟิงจื่อ ฉันขี้เกียจดูแล้ว นายช่วยดูให้หน่อยสิ!”
พูดจบ หลินโม่ก็ปัดหน้าจอไปมาหลายที แล้วแชร์ข้อมูลส่วนตัวให้สวีเฟิง
ข้อมูลส่วนตัวของหลินโม่เด้งขึ้นมาตรงหน้าสวีเฟิงทันที
————
ตัวละคร: หลินโม่ (ร่างไคเอิร์ล)
เลเวล: 1
ค่าสติ: 92%
สถานะ: สุขภาพไม่ดี ค่าสถานะลดลงปานกลาง
จิต: 1.8
ร่างกาย: 2.1
พละกำลัง: 1.4
ความคล่องแคล่ว: 3.2
พลังโจมตี: 44.8
พรสวรรค์: แต่งตัวเป็นตัวละครอนิเมะ เลเวล 1
ทักษะ: ราชาความอดทน (กินดอกไม้ใบหญ้าหรือแมลงอะไรพวกนั้นนิดหน่อยก็อยู่รอดได้)
————
สวีเฟิงมองค่าสถานะของหลินโม่ แล้วอดส่งเสียงชื่นชมจากใจไม่ได้
สมกับเป็นตัวละครอนิเมะ ต่อให้เป็นเม่าเตี้ยที่ชอบสูบฝิ่น ค่าสถานะก็ยังเหนือกว่าคนทั่วไป พลังโจมตีมากกว่าเขาสามเท่าเสียอีก สมกับเป็นเผ่าพันธุ์สัตว์ ร่างกายแข็งแกร่งสมคำร่ำลือ!
สวีเฟิงมองเม่าเตี้ยตรงหน้าที่ดูราวกับโลกจะพินาศก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ
ว่าแต่เจ้าเด็กเหลือขอนี่ส่งข้อมูลส่วนตัวให้พ่อดูง่าย ๆ แบบนี้จะดีจริงเหรอ?
ไม่ระแวดระวังตัวเลยสักนิดหรือไง?
แมวสาวแสนอ่อนหวานตรงหน้าดูเป็นสาวงามมากก็จริง แต่ไม่รู้ทำไม สวีเฟิงกลับรู้สึกว่ากระดูกสูงส่งในร่างกายของเขาไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย
สวีเฟิงเปิดแผงแชต พอเปิดปุ๊บ ข้อมูลส่วนตัวที่คนแชร์กันก็ลอยว่อนเต็มหน้าจอ
เอ่อ...
เมื่อเห็นคนประหลาดเต็มช่องแชตต่างแชร์ข้อมูลส่วนตัวกับพรสวรรค์ของตัวเอง สวีเฟิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างประหลาด แล้วแก้ชื่อเล่นของตัวเองในพื้นที่แชตสาธารณะ
[นักกีฬาผิวดำ]
จากนั้นก็แนบข้อมูลส่วนตัวของเม่าเตี้ยส่งตามไปด้วย
ดูจากท่าทางของเจ้าเด็กเหลือขอหลินโม่แล้ว อีกฝ่ายคงไม่สนใจหรอกมั้ง?
“ว่าแต่ค่าสถานะของฉันเป็นยังไงบ้าง?” หลินโม่ดีดขี้บุหรี่ออกไปนอกหน้าต่าง แล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ
“ก็ธรรมดา ๆ แข็งแกร่งกว่าฉันนิดหน่อย” สวีเฟิงตอบส่ง ๆ
หลินโม่พิงขอบหน้าต่าง มองฝูงซอมบี้ที่เดินเตร่ไปมาอย่างไร้จุดหมายอยู่ข้างล่างด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
สายลมพัดเส้นผมของหลินโม่ เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่งดงาม เจ้าตัวพ่นควันบุหรี่ออกไปนอกหน้าต่างอย่างสงบ
“งั้นเหรอ? ก็ธรรมดาจริง ๆ นั่นแหละ”
สวีเฟิงเปิดช่องแชตอีกครั้ง ข้างในยังมีคนแชร์ข้อมูลส่วนตัวกันอยู่เป็นพรวน ข้อมูลที่เขาเพิ่งแชร์ไปถูกดันหายไปจนมองไม่เห็นแล้ว
ในนั้นยังมีคนส่งข้อความอยู่ไม่น้อยด้วย
พี่ชายจอมเดือด: “นี่มันบ้าอะไรวะ เล่นตลกกันหรือไง? ใครแม่งลากฉันเข้ามาเนี่ย?”
นักรบไดโนเสาร์สุดยอดไร้เทียมทาน: “ฉิบหาย ฉันตื่นมาปุ๊บก็หลุดเข้าห้องหลังบ้านเหรอวะ? ที่นี่มันที่ไหนเนี่ย?”
หนุ่มหล่อทักแชตส่วนตัวมา: “มีหนุ่มคนไหนอยากปาร์ตี้บ้างไหมคะ? หนูว่าง่ายมาก นอนอุ่นเตียงให้ได้ด้วยนะ”
ตอนนั้นเอง มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา สวีเฟิงจำรูปโปรไฟล์ได้ คนนี้คือนักกีฬาผิวดำจากทีมมหาวิทยาลัยชื่อเซี่ยอัง เขาแชร์พรสวรรค์ของตัวเองแล้วเริ่มพิมพ์ข้อความ
เซี่ยอัง: “แชร์พรสวรรค์: ร่างเหล็ก ฉันอยู่ห้อง 503 อาคาร 5 มีใครอยากปาร์ตี้ไหม ขาดคนอุ่นเตียงอีกคน ขอเพื่อนร่วมทีมพรสวรรค์สายผลิตกับสายสนับสนุนด้วย ถ้าเป็นสาวยิ่งดี”
เท้านุ่มหวานไหม เดี๋ยวฉันตัดสินเอง: “พี่ใหญ่ รับฉันเข้าทีมด้วย ฉันมีพรสวรรค์สายผลิต!”
พอคิดถึงเธอ ฉันก็โอ้โหโฮะโฮะโฮะ: “พี่ใหญ่ ฉันทั้งสวยทั้งแซ่บ รีบรับฉันเข้าทีมเลย ขอแค่นายไม่ติดว่าฉันเป็นผู้ชาย”
สาวสวยอวบอิ่ม: “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ มองฉันสิ ฉันเป็นสาวสวย ส่งรูปส่วนตัวไปให้แล้วนะ ถ้าพอใจ ฉันไปหานายตอนนี้ได้เลย”
สวีเฟิงแตะเปิดพรสวรรค์ที่เซี่ยอัง นักกีฬาผิวดำแชร์ไว้ แล้วกวาดตามองดู
[ร่างเหล็ก เลเวล 1: เปิดใช้งานได้ทุกเมื่อ เมื่อเปิดใช้งาน พลังโจมตีและพลังป้องกันจะเพิ่มขึ้น 10 เท่า]
สวีเฟิงมองพรสวรรค์นี้
เขาอดตกใจอยู่เล็กน้อยไม่ได้ พรสวรรค์นี้โคตรเจ๋งเลยนี่หว่า!
มิน่าล่ะ คนถึงได้พากันขอเป็นถ้วยของเซี่ยอัง พรสวรรค์ของเซี่ยอัง ถ้าไม่เจอซอมบี้กลายพันธุ์ ก็คงตะลุยได้สบาย ๆ ตลอดฤดูกาลแรกเลย
ช่องแชตยังคงมีข้อความเลื่อนขึ้นมาไม่หยุด
เบเลียล: “สวัสดีทุกคน! ฉันชื่อเบเลียล พรสวรรค์ของฉันเป็นทักษะรีเซ็ตคูลดาวน์ ดูเหมือนไม่ค่อยมีประโยชน์เลย มีใครอยากรับฉันเข้าทีมไหม?”
สบายจังเลย: “พรสวรรค์ของฉันแปลกสุด ๆ เลือดยิ่งต่ำ พลังโจมตียิ่งสูง หมายความว่าโจมตีคนแล้วเลือดฉันก็ลดด้วยเหรอ?”
มนุษย์สัญญาณสุดฮา: “เด็ก ๆ พรสวรรค์ของฉันคือการล่องหน ตอนเริ่มเกมมีสองสกิลเลย เกินไปแล้วมั้ง! ดูฉันล่องหนออกไปเก็บเสบียงแบบสวย ๆ ได้เลย”
มนุษย์สัญญาณสุดฮา: “แย่แล้วเด็ก ๆ รีบมาช่วยฉันที ฉันโดนซอมบี้ล้อมแล้ว ไม่มีใครบอกเลยว่าซอมบี้พวกนี้ฟังเสียงแล้วระบุตำแหน่งได้!”
แมวสาวรัตติกาล: “พวกนายอยู่เขตนี้ก็ต้องดูพรสวรรค์ฉันสิ แทงข้างหลังทีไรติดคริติคอลทุกที พรสวรรค์ของฉันไม่เจ๋งกว่าอุปกรณ์เทพสายคริติคอลเป็นหมื่นเท่าเหรอ?”
แมวสาวรัตติกาล: “แย่แล้วเด็ก ๆ ซอมบี้ในทางเดินพวกนี้หันหลังพิงกำแพงกันหมด ฉันแทงข้างหลังพวกมันไม่ได้!”
ราชินีมันฝรั่ง: “พรสวรรค์ของฉันคือผลิตมันฝรั่ง หนึ่งชั่วโมงผลิตได้ครึ่งกิโล ใครอยากซื้อมันฝรั่งก็ทักแชตส่วนตัวมาได้ รับแลกของด้วย”