โปรดเลือกฮีโร่ของคุณ:
หนึ่ง: ไอ้บ้าแม่เหล็ก
สอง: ซูเปอร์แมนเฉิงตู
สาม: หนุ่มแต่งหญิงเหลียง
สี่: เซียนแปลงเพศ
…………
“เฮ้~ เพื่อน อย่าหมดอาลัยตายอยากสิ ก็แค่เหลือเวลาอีกเดือนเดียวเองไม่ใช่เหรอ อยากทำอะไรบอกมา เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อนเอง”
หลินโม่ หนุ่มผอมกะหร่องผู้มีเบ้าตาลึก จุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง สูดเข้าไปคำหนึ่ง ก่อนพูดอย่างเฉยเมยว่า
“ตอนนี้ฉันแค่อยากสูบบุหรี่อีกมวนให้ชื่นใจ”
เมื่อครู่นี้เอง หลินโม่เพื่อนซี้ของสวีเฟิงเพิ่งถูกตรวจพบว่าเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้ายที่โรงพยาบาล หมอหม่าเป่าบอกว่าเขาเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียว
สวีเฟิงอดบ่นในใจไม่ได้
หมอนี่สูบบุหรี่พ่นควันโขมงในหอพักทุกวัน สมควรแล้วที่กรรมตามสนอง
เขาเดินเข้าไปตบไหล่หลินโม่เบา ๆ แล้วพูดอย่างเฉยเมยว่า
“เพื่อนรัก ตอนนี้นายรู้สึกยังไงบ้าง?”
“ก็สูบอีกมวนเป็นมวนสุดท้ายไง~” หลินโม่ตอบโดยไม่ลังเล ราวกับนกนางนวลที่คิดแค่ว่าจะไปท่าเรือหาเฟรนช์ฟรายส์กินสักหน่อย
สวีเฟิงมองหลินโม่ที่ยังไม่สำนึกผิด แล้วก็ปล่อยวางได้
“ก็จริง เวลาของนายเหลือไม่มากแล้ว รำส่งท้ายทั้งที ก็รำให้เต็มที่ไปเลย!”
“ไอ้ลูกอกตัญญู รอแกตายแล้ว พ่อจะไม่เผาบุหรี่จงหัวให้นะ”
หลินโม่สวนกลับอย่างหงุดหงิดว่า
“ไอ้ลูกอกตัญญู แกเชื่อไหมว่าตัวเองจะตายก่อนฉัน?”
สิ้นเสียงพูด เสียงกลไกเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันข้างหูของทุกคน
“ประกาศด่วน! ประกาศด่วน! การเอาชีวิตรอดในหอพักระดับชาติ ฤดูกาลที่หนึ่ง เริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้ว!”
“พื้นที่ปัจจุบัน: มหาวิทยาลัยเจียงเถิง สภาพแวดล้อมเปลี่ยนเป็น: โลกหลังวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้”
“ระยะเวลาฤดูกาล: 30 วัน โปรดพยายามเอาชีวิตรอดจนกว่าฤดูกาลจะสิ้นสุด!”
สวีเฟิงงุนงงไปหมด
“อะไรเนี่ย? แกล้งกันหรือไง?”
สวีเฟิงคิดเช่นนั้นพลางหันไปมองนอกหน้าต่าง แค่หันไปมองก็ไม่เป็นไร แต่พอเห็นเข้า เขาก็ตกใจแทบแย่!
ต้นเถาเขียวชอุ่มที่เคยแตกกิ่งก้านใบดกครึ้ม บัดนี้เหลือเพียงกิ่งก้านโล้นเตียน
บนผนังอาคารเรียนสีเทาขาวมีคราบเลือดแดงคล้ำกระเซ็นไปทั่ว ราวกับสีทาบ้านคุณภาพต่ำ
บนสนามกีฬา มีร่างหลายสิบร่างเดินโซเซไปมาอย่างไร้จุดหมาย
ข้อต่อบิดเบี้ยวไปในมุมที่ไม่น่าเป็นไปได้ กระทั่งเศษกระดูกยังโผล่ออกมาให้เห็น
หน้าประตูเหล็กกันขโมยของอาคารพักอาศัยที่อยู่ไกลออกไป มีร่างเดินโซเซอยู่หลายร่างกำลังพุ่งชนประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แขนเน่าเปื่อยดำคล้ำแกว่งไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรง ขณะที่ลำคอส่งเสียงครืดคราดประหลาด ๆ ออกมา
นั่นมันซอมบี้!
สัตว์ประหลาดที่มีให้เห็นแค่ในหนัง ตอนนี้กลับเดินเตร่อยู่ในมหาวิทยาลัยที่เขาคุ้นเคยอย่างแท้จริง
มหาวิทยาลัยที่เมื่อครู่ยังสงบสุข บัดนี้กลับเปลี่ยนโฉมไปในพริบตา
แม้ทั้งสองคนจะยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็รู้ได้ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงมาก
หลินโม่หัวเราะหึ ๆ สองครั้ง แล้วพูดอย่างเฉยเมยว่า
“เอาชีวิตรอดระดับชาติเหรอ? ฟังดูน่าสนใจดีนี่ ไอ้ลูกอกตัญญู ใครจะอยู่รอดได้นานกว่าใครก็ยังไม่แน่หรอก!”
ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูของทุกคนอีกครั้ง
“ทุกครั้งที่เอาชีวิตรอดครบหนึ่งวัน จะได้รับเหรียญทองหนึ่งเหรียญ เหรียญทองใช้สำหรับอัปเกรดประตูและซื้อของใช้จำเป็นในการดำรงชีวิตได้ จึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง โปรดใช้เหรียญทองทุกเหรียญให้คุ้มค่า และพยายามเอาชีวิตรอดต่อไป”
“หอพักหนึ่งห้องพักได้สูงสุดสี่คน สามารถรวมทีมกันได้ หากมีคนเกินห้าคน หอพักจะสูญเสียคุณสมบัติในการคุ้มครอง”
“เมื่อยามค่ำคืนมาถึง โปรดอยู่ในห้องนิรภัย สัตว์ประหลาดจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากในเวลากลางคืน อีกทั้งการอยู่ข้างนอกจะทำให้ค่าสติลดลงเรื่อย ๆ”
“โปรดทราบ ในฤดูกาลนี้ หอพักคือห้องนิรภัยที่ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ ตราบใดที่ประตูหอพักยังไม่ถูกพัง หอพักก็จะปลอดภัยอย่างแน่นอน”
“ทุกคนจะได้รับการสุ่มพรสวรรค์เริ่มต้นหนึ่งอย่าง เริ่มสุ่มได้!”
เบื้องหน้าสวีเฟิงพลันปรากฏวงล้อขนาดใหญ่สีดำสนิท บนนั้นไม่มีอะไรเลย เป็นสีดำล้วน
สวีเฟิงมองเข็มที่เริ่มหมุนช้า ๆ ด้วยสีหน้าพิกล
ในที่สุดเข็มก็หยุดลง
สวีเฟิงมีสีหน้างุนงง
แล้วฉันสุ่มได้อะไรล่ะเนี่ย?
วินาทีถัดมา คำว่า “คำคุณศัพท์” ก็ปรากฏขึ้นในความคิดของสวีเฟิง
สวีเฟิงชะงักไปเล็กน้อย พรสวรรค์คำคุณศัพท์งั้นเหรอ?
นี่มันอะไรกันเนี่ย?
จากนั้นคำอธิบายเกี่ยวกับพรสวรรค์คำคุณศัพท์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
[ทุกวันสามารถสุ่มคำคุณศัพท์ได้หนึ่งคำ คำคุณศัพท์อาจมอบผลเสริมด้านบวก ผลเสริมด้านลบ หรือไม่มีผลเสริมให้คุณ]
[ช่องคำคุณศัพท์ปัจจุบัน: 1]
พรสวรรค์นี้จัดทำโดยมะเขือเทศ โปรดใช้งานได้อย่างสบายใจ
สุ่มคำคุณศัพท์เหรอ?
เรื่องนี้เขาถนัดเลย!
สวีเฟิงคุ้นเคยกับคำคุณศัพท์พวกนี้ดีจะตาย
สุ่ม! เดี๋ยวนี้เลย ทันทีนี้เลย!
เมื่อสวีเฟิงนึกคิดเช่นนั้น สล็อตแมชชีนตรงหน้าก็ส่องแสงวูบวาบ คำคุณศัพท์ถูกสุ่มออกมาทันที
[คำคุณศัพท์: กุยปานี]
[ผลของคำคุณศัพท์: พละกำลัง +1]
[คำอธิบาย: คุณสามารถปรุงสัตว์ประหลาดให้เป็นอาหารเพื่อให้อิ่มท้องได้ แต่คุณจะรู้สึกว่าเพื่อนของคุณน่ากินมาก]
[หมายเหตุ: ค่อย ๆ ทำไป อย่าใจร้อน ไม่อย่างนั้นจะไหม้]
หลังจากอ่านคำคุณศัพท์นี้จบ สวีเฟิงก็รู้สึกเหมือนหัวตัวเองมีอะไรแหลม ๆ งอกออกมา
ซี้ด! คำคุณศัพท์นี้ดูท่าจะไม่ค่อยปกติแฮะ?
สวีเฟิงเงยหน้ามองหลินโม่แล้วถามว่า
“ว่าแต่นายสุ่มได้พรสวรรค์อะไร?”
สวีเฟิงเพิ่งเงยหน้าขึ้นมา พอเห็นเท่านั้นก็ถึงกับตะลึง เพราะตรงหน้าเขามีหูแมวฟูฟ่องคู่หนึ่งปรากฏอยู่
นี่... นี่มันไม่ถูกต้องแล้วมั้ง?
เขาจำได้ชัดว่าซ่อนสาวแมวแสนอ่อนโยนไว้อย่างดีแล้วนี่นา!
ใครมันไปคุ้ยเอาออกมาเนี่ย?
เดี๋ยวก่อน สาวแมวแสนอ่อนโยนตัวนี้ดูเหมือนจะมีชีวิตจริง ๆ ด้วย?
สวีเฟิงอดขยี้ตาไม่ได้
“ฉันตาฝาดเพราะกินข้าวกล่องราคาถูกจนอาหารเป็นพิษหรือไง ทำไมถึงมีสาวแมวแสนอ่อนโยนมายืนอยู่ตรงหน้าฉันได้?”
เสียงผู้หญิงที่ฟังดูเกียจคร้านเล็กน้อยดังขึ้นว่า
“นายว่าใครเป็นสาวแมวแสนอ่อนโยน? ฉันสุ่มได้พรสวรรค์แต่งตัวเป็นตัวละครอนิเมะ แต่ไม่รู้ทำไมตัวละครในพรสวรรค์ของฉันถึงเป็นผู้หญิงหมดเลย ตอนนี้ปลดล็อกได้แค่ตัวเดียว”
“พรสวรรค์ของฉันเหมือนจะได้รับการสนับสนุนจากอะไรสักอย่างที่ชื่อเปาโย่วฉิง ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย”
สวีเฟิงได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยนี้ ก็จำได้ทันทีว่าสาวแมวตรงหน้าเป็นใคร
นี่มันหลินโม่ไอ้หมอนั่นไม่ใช่เหรอ?
หลินโม่มองแขนและผิวพรรณอ่อนเยาว์ของตัวเอง แล้วอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า
“ร่างกายหนุ่มแน่นเปี่ยมพลังแบบนี้ ช่างดีจริง ๆ!”
“คราวนี้ฉันก็สูบบุหรี่ได้ตามใจชอบอีกแล้ว เมี้ยว~”
หลินโม่พูดพลางหยิบบุหรี่อีกมวนออกจากซอง จุดไฟ แล้วสูดเข้าไปอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขสบาย
“อา~ กลิ่นหอมของนิโคตินนี่ช่างทำให้เลิกไม่ได้จริง ๆ เมี้ยว~”
หางตาของสวีเฟิงกระตุกเบา ๆ ขณะมองหลินโม่ที่เพิ่งหลุดพ้นจากเงาของมะเร็งปอด ก็รีบจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างละเมียดละไมทันที
สวีเฟิงรู้สึกว่าหมอนี่หมดทางเยียวยาแล้วจริง ๆ
สวีเฟิงมองหลินโม่ในร่างสาวแมวแสนอ่อนโยนที่กำลังสูบบุหรี่อย่างสบายอกสบายใจ
จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ตามปกติ คนที่สูบบุหรี่เป็นครั้งแรกควรจะไออย่างหนักไม่ใช่เหรอ? ทำไมตัวละครหญิงจากอนิเมะที่หลินโม่แสดงเป็นถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?
สวีเฟิงอดสงสัยและถามขึ้นมาไม่ได้ว่า
“ว่าแต่นายแสดงเป็นตัวละครหญิงจากอนิเมะตัวไหน?”
หลินโม่สะบัดขี้บุหรี่ด้วยท่าทีสบาย ๆ ปนผ่อนคลายสุดขีด จากนั้นก็เปิดดูพรสวรรค์ของตัวเอง แล้วพูดเอื่อย ๆ ว่า
“ขอดูหน่อย เหมือนจะชื่อไคเอิร์ลอะไรสักอย่าง ยิ่งระดับการสวมบทบาทตัวละครในพรสวรรค์ของฉันสูงขึ้น ก็เหมือนจะยิ่งเก่งขึ้นด้วย”
“ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพอผูกกับตัวละครนี้ ระดับการสวมบทบาทของฉันก็เป็นร้อยเปอร์เซ็นต์เลย แต่... ช่างมันเถอะ! แค่สูบบุหรี่ได้ก็พอแล้ว”
สวีเฟิงฟังแล้วถึงกับงงไปเลย
ไคเอิร์ล? นี่มันไคเอิร์ลคนไหนกันวะ?!