หยางสุ่ยเซิงกลับถึงบ้าน หยิบมีดพร้าแล้วมุ่งหน้าเข้าเขาด้านหลังอีกครั้ง โดยยังไม่ได้ดื่มน้ำสักอึก
เมื่อวานเพิ่งฝึกจนเกิดสัมผัสปราณขึ้นมา วันนี้ผลจากการที่ประสาทสัมผัสทั้งห้าดีขึ้นก็ปรากฏให้เห็นแล้ว
สายตาคมชัดขึ้น หูไวขึ้น แม้แต่จมูกก็ยังแยกแยะกลิ่นที่ละเอียดอ่อนได้มากกว่าเดิม
เมื่อก่อนเวลาเข้าป่าก็เหมือนแมวตาบอดคลำทาง แต่ตอนนี้ในหัวมีภาพตำรายาสมุนไพร พอกวาดตามอง ประกอบกับกลิ่นและภูมิประเทศ ก็มักพอจะประเมินได้ว่าตรงไหนมีสมุนไพรที่ต้องการ
ประสิทธิภาพดีขึ้นมากจริง ๆ
ใช้เวลาเพียงสามชั่วโมงกว่า นอกจากโสมป่าที่หายากที่สุดแล้ว สมุนไพรประกอบตำรับบำรุงร่างกายอีกหลายชนิด รวมถึงเก๋ากี้ที่มีอายุได้ตามต้องการ เขาก็หาได้ครบหมด
เขายังขุดสมุนไพรทั่วไปติดมือมาอีกหลายต้น แม้อายุยังไม่มาก แต่ก็พอขายได้เงินอยู่บ้าง
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือ เขาพบเทียนหวงต้นหนึ่งในซอกหินบนเนินลาดชันที่รับแสงแดดเต็ม ๆ
ใบของมันอวบหนาเป็นมันเงา เหง้าที่ขุดขึ้นมาได้อวบใหญ่กว่าต้นอายุสิบปีที่เขาขายไปตอนเช้าเสียอีก แถมพอชั่งดูก็ยังหนักกว่าด้วย
รอยก้านบนหัวเหง้าเรียงแน่นขนัด ดูท่าอายุคงเกือบยี่สิบปีแล้ว
“ของดีจริง ๆ”
หยางสุ่ยเซิงใช้ใบหญ้าห่อมันอย่างระมัดระวัง แล้วใส่ลงในกระบุง
เมื่อเห็นว่ายังไม่ค่ำ เขาก็สะพายกระบุงที่เต็มไปด้วยของที่เก็บมา แล้วลงจากเขา
ระหว่างทางกลับหมู่บ้าน เขาต้องผ่านที่ดินผืนนั้นตรงเชิงเขาพอดี
ที่ดินจัดสรรสิบหมู่ซึ่งอยู่ติดน้ำพุจากภูเขา และมีดินอุดมสมบูรณ์ที่สุด
แต่ก่อนพ่อแม่ของเขาทะนุถนอมที่ดินผืนนี้ราวกับสมบัติล้ำค่า พืชผลที่ปลูกได้ก็มักจะดีที่สุดในหมู่บ้าน