หยางสุ่ยเซิงมองแววตาตื่นตะลึงจนแทบลุกโชนของเฟิงจี้ชุน แล้วส่ายหน้าเบา ๆ “ท่านเฟิง เทคนิคการจัดกระดูกโดยละเอียดมีเคล็ดลับและประสบการณ์บางอย่างที่ไม่สะดวกจะพูดออกมา ขออภัยที่ผมไม่อาจเล่าให้ฟังได้”
“แต่โดยรวมแล้วก็คล้ายกับแนวทางการจัดกระดูกแบบดั้งเดิม ไม่มีอะไรมากไปกว่าคลำหาตำแหน่งกระดูกให้ชัด อาศัยแนวกระดูก แล้วออกแรงอย่างแม่นยำ”
“ท่านเป็นผู้อาวุโส คงเข้าใจดีว่างานแบบนี้ส่วนใหญ่ต้องอาศัยความรู้สึกจากมือและประสบการณ์ที่สั่งสมมา”
เฟิงจี้ชุนเป็นบุคคลเช่นไร เขาเป็นหมอในตำบลมาหลายสิบปี พบเจอผู้คนมาหลากหลาย พอได้ยินหยางสุ่ยเซิงพูดเช่นนี้ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่อยากลงรายละเอียด ยิ่งความสุขุมและความมั่นใจที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้น ก็หาใช่สิ่งที่คนหนุ่มสาวทั่วไปจะมีได้
เขาพยักหน้า สีหน้าแสดงความเข้าใจ แววตาที่จับผิดและไม่พอใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจและชื่นชมไปหมดแล้ว
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว! เป็นฉันเองที่เสียมารยาท” เฟิงจี้ชุนลูบหนวดแพะ มองหยางสุ่ยเซิงด้วยความรู้สึกท่วมท้น ทว่าแววตากลับซับซ้อน “น้องชาย อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่กลับมีวิชาแพทย์ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ โดยเฉพาะเทคนิคการจัดกระดูกนั้น ทั้งประณีตและช่ำชอง เรียกได้ว่าไม่เคยได้ยินมาก่อน”
“ฉันเป็นหมอมาครึ่งชีวิต ยังไม่กล้าพูดเลยว่าจะทำได้อย่างคล่องแคล่ว แม่นยำ และรวดเร็วเช่นนี้”
“หากมีเวลาอีกสักหน่อย นายต้องมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแน่ ได้ช่วยเหลือชาวบ้านมากมาย!”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดพึมพำด้วยความสงสัยไม่ได้ “แต่ด้วยวัยเท่านี้ ด้วยฝีมือเช่นนี้ ประสบการณ์ของนายสั่งสมมาจากไหนกันแน่? ฉันคิดไม่ตกจริง ๆ”
“ต้องรู้ไว้ว่า แม้แต่หมอเก่าบางคนที่รักษาคนมาหลายสิบปี ก็ใช่ว่าจะเชี่ยวชาญการจัดกระดูก นายคงเรียกได้ว่าสวรรค์ประทานพรสวรรค์ให้จริง ๆ”
คำพูดนี้ไม่เพียงเป็นการทอดถอนใจ แต่ยังเป็นคำอธิบายอันสมเหตุสมผลให้กับข้อสงสัยในใจของเขาด้วย
พรสวรรค์!
นอกจากเรื่องนี้แล้ว เขาก็คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ จะมีเทคนิคการจัดกระดูกที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ได้อย่างไร