เร็วขนาดนั้นเลยหรือ?
นอกห้อง ซูต้าเหนียนได้ยินลูกสาวบอกว่าไม่ค่อยเจ็บแล้ว ทั้งยังได้ยินหยางสุ่ยเซิงบอกว่าจัดกระดูกกลับเข้าที่เรียบร้อย หินก้อนใหญ่ในใจก็หล่นตุ้บลงพื้นในที่สุด ความยินดีท่วมท้นขึ้นมาในใจ
ทำสำเร็จจริง ๆ หรือ?
ขณะนั้นเอง ประตูห้องด้านในก็ส่งเสียงเอี๊ยด ก่อนจะถูกเปิดออกจากข้างใน
หยางสุ่ยเซิงเดินออกมา สีหน้าเป็นปกติ มีเพียงเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมอยู่ตรงขมับ กัวชุยหงเดินตามออกมาด้วย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มโล่งอก
“เถ้าแก่ซู เรียบร้อยแล้วครับ” หยางสุ่ยเซิงพยักหน้าให้ซูต้าเหนียนที่รีบเดินเข้ามาหา “กระดูกกลับเข้าที่แล้ว เส้นเอ็นก็คลายตัวขึ้นบ้างแล้วครับ”
“ช่วงครึ่งเดือนนี้ อย่าใช้มือซ้ายยกของหนักเกินสองจิน พักผ่อนให้มาก อย่าออกแรงมากเกินไป”
“เดี๋ยวผมจะเขียนตำรับยาสลายเลือดคั่ง กระตุ้นการไหลเวียนของเลือด และบำรุงเอ็นกระดูกให้ กินสักสองเทียบ แล้วพักฟื้นครึ่งเดือน ก็น่าจะหายดี ไม่ทิ้งอาการข้างเคียงไว้ครับ”
ซูต้าเหนียนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง!
หายแล้วอย่างนั้นหรือ?
ตั้งแต่เข้าไปจนออกมา นับอย่างไรก็ใช้เวลาแค่ราวสามนาทีเท่านั้น
อาการกระดูกเคลื่อนรุนแรงจนแม้แต่พนักงานร้านหุยชุนถังยังไม่กล้าลงมือ ต้องรอท่านเฟิงมาเอง กลับถูกจัดการได้ง่าย ๆ ในไม่กี่ครั้งอย่างนั้นหรือ?
ถึงกับคิดตำรับยาบำรุงร่างกายหลังการรักษาไว้เรียบร้อยแล้วด้วย?
ไม่ใช่แค่ซูต้าเหนียนเท่านั้น แม้แต่ชาวบ้านที่ยังไม่แยกย้ายไปไหน คนที่มามุงดู รวมถึงพนักงานร้านที่กอดอกเตรียมรอดูเรื่องสนุก ต่างก็มีสีหน้าตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ
“เร็วขนาดนี้? จริงหรือเปล่าเนี่ย?”