“พี่...พี่เป่า?” ผมสีเหลืองกุมท้ายทอย พลางมองพี่เป่าด้วยสีหน้าทั้งงุนงงทั้งหวาดกลัว “คุณ...คุณตีผมทำไม? เป็นไอ้หมอนี่ต่างหาก...”
“ตีแกทำไมงั้นหรือ? ฉันอยากหักขาแกด้วยซ้ำ!”
พี่เป่าตะคอกเสียงดังตัดบทเขา จากนั้นก็ไม่สนใจอีก เปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มแสนเคารพนบนอบในทันที แล้วก้มตัวลง พยักหน้าประจบหยางสุ่ยเซิงที่ยังคงหันหลังให้พวกเขา คีบกับข้าวกินอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงอ่อนน้อมจนเกินบรรยาย
“พี่...พี่หยาง ขอโทษครับ ผมขอโทษจริง ๆ”
“ลูกน้องผมไม่รู้ความ ตาถั่ว มาล่วงเกินคุณเข้า”
“พี่เป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าถือสาพวกเขาเลยครับ ผมขอรับผิดแทนพวกเขาเอง!”
ระหว่างพูด เขาก็ถลึงตาใส่หัวล้านที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้าง ๆ อย่างดุดัน หัวล้านสะดุ้งเฮือก รีบเลียนแบบพี่เป่า ก้มคำนับแผ่นหลังของหยางสุ่ยเซิง
ภาพตรงหน้าทำเอาเจ้าของร้าน เพื่อนบ้านที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ด้านนอก รวมถึงลูกน้องกว่ายี่สิบคนที่พี่เป่าพามา ต่างพากันตะลึงจนพูดไม่ออก
แต่ละคนอ้าปากค้าง ลูกตาแทบถลนออกมา
นี่...นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
พี่เป่าผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ กลับก้มหัวประจบชายหนุ่มคนหนึ่ง เรียกพี่หยางไม่ขาดปาก แถมยังขอโทษขอโพยอีก?
ผมสีเหลืองไม่ได้ไปเรียกคนมาล้างแค้นหรอกหรือ?
ทำไมลูกพี่ที่เรียกมา ถึงกลับคุกเข่าให้ศัตรูก่อนเสียอย่างนั้น?
เจ้าของร้านยกมือปิดปาก มองพี่เป่าที่ปกติทำหน้าดุดันเหี้ยมเกรียม แต่ตอนนี้กลับนอบน้อมถ่อมตน แล้วหันไปมองหยางสุ่ยเซิงที่ยังคงหันหลังให้ทุกคน กินข้าวอย่างสงบนิ่ง สมองพลันว่างเปล่า ไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
ผมสีเหลืองยิ่งเหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนมองพี่เป่าที่ก้มหน้าก้มตาอย่างนอบน้อมด้วยท่าทางเหม่อลอย
เขาไปหาเรื่องดาวร้ายแบบไหนเข้า ถึงทำให้แม้แต่พี่เป่ายังหวาดกลัวได้ขนาดนี้?