หยางสุ่ยเซิงเดินตามกัวชุยหงอยู่ห่าง ๆ มองนางจูงมือเสี่ยวเป่าที่กำลังงุนงง เดินเลี้ยวไปสองครั้งในตำบล ก่อนจะมาถึงถนนที่ค่อนข้างเงียบสงบสายหนึ่ง แล้วเข้าไปในร้านขายยาจีนที่แขวนป้ายร้านจี้ซื่อถังไว้หน้าประตู
เขาไม่ได้เดินตามเข้าไปทันที แต่หยุดอยู่ห่างจากหน้าร้านไม่กี่ก้าว ยืนเอียงตัวอยู่ข้างแผงขายของกระจุกกระจิกอย่างเข็มกับด้าย แสร้งทำเป็นเลือกดูของ ทว่าแท้จริงแล้วกลับรวบรวมสมาธิและเพ่งความสนใจไปยังภายในร้าน
หลังจากฝึกฝนบำเพ็ญ ร่างกายของเขาไม่เพียงแข็งแรงขึ้น ประสาทสัมผัสทั้งห้ายังคมชัดขึ้นมากด้วย
เมื่อรวบรวมสมาธิ เสียงสนทนาภายในร้านขายยาก็ดังเข้าหูเขาอย่างชัดเจน
“เถ้าแก่ รบกวนช่วยดูยาตามใบสั่งนี้ให้หน่อย ที่ร้านมีไหมครับ” นั่นคือเสียงของกัวชุยหงที่ฟังดูระมัดระวังอย่างยิ่ง
“อ้อ เดี๋ยวผมดูให้...” เสียงหนึ่งดังขึ้น ฟังดูชราและเจือความเป็นพ่อค้าอยู่เล็กน้อย น่าจะเป็นเจ้าของร้านขายยา
เงียบไปครู่หนึ่ง
“มี มีครบเลย”
“สมุนไพรตังกุย สมุนไพรยวนจืด สมุนไพรชางผู่ เมล็ดพุทราเปรี้ยว ชะเอมคั่ว... ล้วนเป็นยาสามัญทั้งนั้น คุณต้องการเท่าไร”
“เอาตามปริมาณในใบสั่งเลยค่ะ จัดให้สองห่อ” น้ำเสียงของกัวชุยหงแฝงความคาดหวังอยู่เล็กน้อย
“ได้ รอก่อน”
จากนั้นก็มีเสียงขยุกขยิกของการหยิบยา ชั่งน้ำหนัก และห่อยา
ครู่ต่อมา เสียงเจ้าของร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เรียบร้อย ยาสองห่อ รวมเป็นเงินสิบแปดหยวน”
“สิบแปดหยวนเหรอคะ” เสียงของกัวชุยหงพลันสูงขึ้น เต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ “เถ้าแก่คำนวณผิดหรือเปล่าคะ ยาแพงขนาดนี้เลยเหรอ ห่อละเก้าหยวนเชียวหรือ”