“สามร้อยหรือ? ราคาที่คุณตั้งนี่เท่ากับเงินมัดจำกล้องพอดีเลยนะ” หยางสุ่ยเซิงมองใบหน้าโลภมากของเจ้าของร้าน น้ำเสียงฟังไม่ออกว่ากำลังโกรธหรือไม่ “อีกอย่าง เนื้อหาในรูปของผมเกี่ยวอะไรกับคุณที่เปิดร้านถ่ายรูปด้วยล่ะ?”
“คุณล้างรูป ผมจ่ายค่าล้างก็จบแล้ว ตอนนี้กลับจะขึ้นราคาเอาดื้อ ๆ ฉวยโอกาสรีดไถกัน แบบนี้ไม่ซื่อสัตย์เกินไปหน่อยหรือ?”
เจ้าของร้านถูกพูดจนหน้าเจื่อน แต่พอนึกถึงลายเซ็นของคนระดับผู้ใหญ่บ้านกับเนื้อหาอ่อนไหวในเอกสารที่ปรากฏในรูป เขาก็ใจแข็งขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบพ่อค้าปรากฏบนใบหน้า
“สหาย พูดอย่างนั้นได้อย่างไร ผมหวังเปิดร้านถ่ายรูปมาสิบกว่าปี เป็นคนที่ยึดมั่นในความซื่อสัตย์ที่สุดแล้ว”
“คุณลองคิดดูสิ คุณจ่ายผมสามร้อยหยวน ผมก็ขายทั้งรูป ทั้งฟิล์ม แถมค่าปิดปากของผมให้ด้วย นี่ก็เป็นการซื้อขายที่ยุติธรรมไม่ใช่หรือ จะเรียกว่ารีดไถได้อย่างไร?”
“ผมมีเงินไม่มาก มีแค่หนึ่งร้อยหยวน เอาก็รับไป ไม่เอาผมก็หาทางอื่นเอง” หยางสุ่ยเซิงพูดเสียงเย็น เขาไม่อยากยืดเยื้อกับเรื่องนี้ แต่ก็ไม่เต็มใจถูกอีกฝ่ายฟันราคาเสียยับเยิน
“หนึ่งร้อยหรือ? ไม่ได้หรอก” เจ้าของร้านส่ายหัวรัวราวกับกลองป๋องแป๋ง พลางชี้ไปยังใบเสร็จเงินมัดจำที่หยางสุ่ยเซิงจ่ายไว้ตอนเช้าบนเคาน์เตอร์ “เงินมัดจำยังตั้งสามร้อย แสดงว่าคุณไม่ได้ขาดเงินแค่นี้หรอก”
“สหาย ผมแนะนำให้คุณตัดสินใจให้เด็ดขาด ของพวกนี้ถ้าเผลอหลุดรอดออกไปแม้แต่นิดเดียว ปัญหาที่ตามมา เกรงว่าเงินสามร้อยหยวนก็แก้ไม่ตกนะ”
คำพูดของเขานับเป็นการข่มขู่อย่างโจ่งแจ้งแล้ว
แววตาของหยางสุ่ยเซิงเย็นเยียบ “คุณไม่กลัวผมไปแจ้งสถานีตำรวจว่าคุณกรรโชกทรัพย์หรือ?”
“แจ้งผมหรือ?” เจ้าของร้านหัวเราะราวกับได้ยินเรื่องตลก กอดอกอย่างไม่สะทกสะท้าน “เชิญคุณไปแจ้งได้เลย ถ้าเจ้าหน้าที่สถานีตำรวจมา ผมก็จะบอกว่าคุณเป็นลูกค้าทั่วไปที่มาล้างรูป ผมเห็นว่าเนื้อหาในรูปอาจเกี่ยวข้องกับการกระทำผิดกฎหมาย ก็เลยไม่กล้าล้าง ไม่ได้เก็บเงินคุณ แล้วก็ไม่ได้ให้รูปคุณไป”