หยางสุ่ยเซิงไม่ได้ใช้ผ้าผืนนั้น
ฝ่ามือของเขาแนบลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของหลิ่วอวี้หลานโดยตรง ไม่มีสิ่งใดกั้นขวาง
“อ๊ะ...”
หลิ่วอวี้หลานสะท้านไปทั้งร่าง ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต เสียงอุทานสั้น ๆ หลุดออกจากลำคอ
ฝ่ามือใหญ่ร้อนผ่าวและเปี่ยมกำลัง กลางฝ่ามือมีหนังด้านบาง ๆ ลูบคลึงไปบนแผ่นหลังละเอียดอ่อนและไวต่อสัมผัสของนาง ก่อให้เกิดความรู้สึกซ่านซ่าราวกับมีกระแสไฟแล่นผ่าน แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างในพริบตา
ร่างกายของนางอ่อนยวบลงโดยไม่รู้ตัว เกือบทรุดลงไปในน้ำ
หยางสุ่ยเซิงสัมผัสได้ชัดเจนว่าหัวใจของนางเต้นเร็วขึ้นฉับพลัน ลมหายใจของเขาเองก็หนักหน่วงขึ้น มืออีกข้างยกขึ้นจากน้ำ โอบผ่านเอวบางของนาง ก่อนลูบขึ้นไปบนหน้าท้องแบนราบเรียบเนียน
“สุ่ยเซิง...”
เสียงของหลิ่วอวี้หลานสั่นพร่า คล้ายเสียงครางอย่างยากจะอดกลั้น ร่างของนางเอนมาข้างหลังโดยไม่รู้ตัว พิงแนบอกกำยำร้อนผ่าวของหยางสุ่ยเซิงอย่างอ่อนระทวย
ผิวน้ำกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง สาดกระเซ็นออกจากอ่างไม้จนพื้นเปียกชุ่ม
ภายในอ่างไม้แคบ ๆ ร่างหนุ่มสาวสองร่างแนบพันเกี่ยวกันอย่างใกล้ชิด
ไอร้อนที่ลอยกรุ่นบดบังสายตา และทำให้สติพร่าเลือนตามไปด้วย
หยางสุ่ยเซิงแบ่งสมาธิส่วนหนึ่งออกมา ลอบเดินเคล็ดวิชาบำรุงปราณสุขารมณ์อย่างเงียบ ๆ
ครั้งนี้แตกต่างจากตอนฝึกฝนอย่างรีบร้อนริมสระในคืนนั้นโดยสิ้นเชิง!
หลังผ่านการปรับสมดุลด้วยการแช่ยาและฝังเข็ม ปราณเลือดในร่างของเขาก็เต็มเปี่ยม เส้นลมปราณโล่งโปร่ง และสัมผัสปราณทั้งห้าในตันเถียนก็พลิ้วไหวมีชีวิตชีวา
ยามนี้ เมื่อหยินหยางของทั้งสองหลอมรวมเข้าด้วยกัน กระแสพลังหยินบริสุทธิ์ที่เข้มข้นและบริสุทธิ์กว่าเดิมหลายเท่าก็ถูกชักนำออกมาจากร่างของหลิ่วอวี้หลาน ไหลไปตามแนวทางของเคล็ดวิชา เข้าสู่เส้นลมปราณของเขาอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะจมลงสู่ตันเถียนในที่สุด
สัมผัสปราณทั้งห้าดูดซับและเติบโตอย่างบ้าคลั่ง
หนึ่งสาย สองสาย สามสาย... ความเร็วในการเพิ่มพูนเหนือกว่าเมื่อคืนมากนัก