หมอชราผายมือเชื้อเชิญหยางสุ่ยเซิง
“น้องชาย เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ”
เขาพาหยางสุ่ยเซิงไปยังห้องทำงานเล็ก ๆ ของหมอที่อยู่ด้านหลัง ข้างในมีเพียงโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองตัว และชั้นหนังสือเก่า ๆ ที่อัดแน่นไปด้วยตำราแพทย์
สวีเสี่ยวเหมย์ พยาบาลฝึกหัด เดินตามเข้ามาด้วย ก่อนจะปิดประตูไว้แง้ม ๆ กันสายตาอยากรู้อยากเห็นจากด้านนอก
“นั่งสิ น้องชาย” หมอชรานั่งลงก่อน แล้วชี้ไปยังเก้าอี้อีกตัว “ผมแซ่หลี่ เป็นหนึ่งในแพทย์ประจำสถานีอนามัยแห่งนี้”
“คนนี้คือสวีเสี่ยวเหมย์ เป็นลูกศิษย์ที่ผมดูแล เพิ่งถูกส่งมาฝึกงานจากโรงเรียนอนามัยของอำเภอ”
สวีเสี่ยวเหมย์ยืนอยู่ข้างหมอหลี่ แก้มแดงระเรื่อ ก่อนจะพยักหน้าให้หยางสุ่ยเซิง
หมอหลี่มองหยางสุ่ยเซิงแล้วถามอย่างจริงจังว่า “น้องชาย คุณฝังเข็มเป็นหรือ”
“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ”
“การฝังเข็มเป็นวิชาแพทย์ที่จริงจัง จำตำแหน่งจุดฝังเข็มไม่แม่นหรือใช้วิธีไม่ถูกต้อง เบาก็ไม่มีผล หนักเข้าก็อาจทำให้คนเจ็บได้”
“ถ้าผมให้เข็มเงินคุณไป แล้วคุณกลับไปลองผิดลองถูกจนเกิดเรื่องขึ้นมา ผมก็ต้องรับผิดชอบ”
แม้หยางสุ่ยเซิงจะแสดงฝีมือให้เห็นไปแล้ว แต่หมอหลี่ก็ยังไม่ค่อยวางใจนัก
“วางใจเถอะครับหมอหลี่ ผมเคยเรียนกับคนอื่นมาก่อน”
“คนที่สอนผมเป็นหมอจีนเร่ร่อนสูงวัย เคยมาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านผมช่วงหนึ่ง สอนพื้นฐานการจำจุดฝังเข็มกับการลงเข็มให้ผม ทั้งยังถ่ายทอดตำรับยาฉุกเฉินให้สองสามตำรับด้วย”
“วิธีกดจุดเพื่อบรรเทาอาการหอบหืดเมื่อครู่ ท่านก็เป็นคนสอนผมครับ”
พอได้ยินเช่นนั้น ความกังขาบนใบหน้าของหมอหลี่ก็เลือนหายไปเกือบหมด
“อ้อ ที่แท้ก็เคยเรียนกับอาจารย์มีฝีมือ แบบนี้ก็พอเข้าใจได้แล้ว”
มีคำกล่าวว่าในบรรดาหมอเร่ร่อนสิบคน เก้าคนเป็นพวกต้มตุ๋น