ตอนซุนอู๋คงหันกลับมามอง เจียงหลี่ยังคงวิ่งขึ้นเขาอยู่
ดวงตาเพลิงมองทะลุปรปักษ์ที่มักมองทะลุปีศาจได้ บัดนี้กลับเผยแววประหลาดใจขึ้นมาหลายส่วน
ลิงน้อยจากไหนกัน?
นางร้องไห้โฮพลางวิ่งสุดแรงมาหาเขา สะเปะสะปะจนดูเหมือนจะล้มได้ทุกเมื่อ แต่กลับดื้อดึงไม่ยอมหยุด
จู่ ๆ ในใจเขาก็เกิดความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายขึ้นมา
ไม่รู้เพราะเหตุใด
เขารู้สึกว่าเจ้าหนูน้อยนี่...ทำไมดูน่าสงสารถึงเพียงนี้?
ราวกับแบกของหนักอึ้งอะไรบางอย่างไว้บนร่าง หนักเสียจนแค่หายใจก็ยังลำบาก
แต่พอมองให้ละเอียดอีกครั้ง กลับไม่มีอะไรเลย
ก็แค่ลิงน้อยที่ค่อนข้างผอมบาง ขนไม่ค่อยเป็นเงางาม แถมตัวก็ไม่สูง
ช่างประหลาดจริง
ดวงตาเพลิงมองทะลุปรปักษ์ของข้าเฒ่าซุน วันนี้เป็นอะไรไป ถึงได้มองไม่ชัดเสียแล้ว?
……
ในที่สุดเจียงหลี่ก็วิ่งมาถึงตรงหน้า สบตากับมหาเทพเทียมฟ้า
เมื่อเห็นความห่วงใยในดวงตาของมหาเทพเทียมฟ้า เบ้าตาของนางก็ร้อนผ่าว ทว่าก็รีบกลั้นน้ำตากลับไปอย่างหนักแน่น
กระทั่งถึงตอนนี้ นางถึงได้มองเห็นภาพบนยอดเขาภูเขาดอกไม้ผลอย่างชัดเจนในที่สุด——
บนฟ้า มีกองทหารสวรรค์และแม่ทัพสวรรค์มากมายเหลือเกิน
มืดทะมึนไปทั่ว ธงโบกสะบัดพลิ้วไหว ทหารนับแสนนายแผ่ขยายออกไปจนสุดสายตา
อยู่สูงเหนือผู้ใด ก้มมองสรรพชีวิตเบื้องล่าง
ต่อหน้าเหล่าเทพเซียนเต็มฟ้า เงาร่างของมหาเทพเทียมฟ้าช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน
ขนนกบนมงกุฎทองม่วงปีกนกฟีนิกซ์พลิ้วสะบัดไปด้านหลังตามแรงลม
ทั้งที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูแข็งแกร่ง ไม่อาจผ่อนคลายได้แม้แต่น้อย
แต่เมื่อมหาเทพเทียมฟ้าได้ยินเสียงของนาง เขาก็ยังหันกลับมา
เจียงหลี่เคยเห็นภาพก่อกวนราชสำนักสวรรค์บนจอภาพนับไม่ถ้วน
เคยเห็นดวงตาสีทองของมหาเทพเทียมฟ้าสว่างเจิดจ้าดั่งคบเพลิง ทั้งหยิ่งผยององอาจ มองทุกสิ่งอย่างเหยียดหยัน ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา
แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้หัวใจของนางสั่นสะท้านได้เท่าครั้งนี้
ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเรื่องจริง
มหาเทพเทียมฟ้าที่มีชีวิต ทหารสวรรค์และแม่ทัพสวรรค์เต็มฟ้า แรงกดดันหนักหน่วงดั่งขุนเขา
ทำให้ขาอ่อนแรง ทำให้หายใจไม่ออก
มหาเทพเทียมฟ้า ที่แท้ท่านเคยต้องเผชิญกับการปราบปรามอันสิ้นหวังเช่นนี้หรือ?
เจียงหลี่ไม่หยุดฝีเท้า
ครั้งนี้ นางจะยืนอยู่เบื้องหลังมหาเทพเทียมฟ้า
……
“จี๊ ๆ ๆ!”
“จี๊ ๆ!”
เหล่าลิงทั่วทั้งภูเขาต่างตกตะลึงจนตาค้าง
“นาง...นางเดินไปแล้ว!”
“นางไปถึงข้างกายราชาแล้ว!”
“ทหารสวรรค์กับแม่ทัพสวรรค์บนฟ้ามีตั้งมากมาย นางไม่กลัวหรือ?”
“นางกล้าหาญเหลือเกิน...”
ตรงหน้าสุดของฝูงลิงมีลิงชราตัวหนึ่งยืนอยู่ มันเกาคางพลางมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
มันมีชีวิตอยู่มานานจนไม่รู้กี่ปี เคยเห็นมหาเทพเทียมฟ้าก่อกวนทะเลตะวันออก ก่อกวนนรกภูมิ แล้วก็ปั่นป่วนราชสำนักสวรรค์จนฟ้าดินพลิกผัน
เหล่าลูกลิงทั่วภูเขาตะโกนว่าราชาของตนเก่งกาจองอาจ แต่กลับถูกทหารสวรรค์และแม่ทัพสวรรค์กดดันจนขยับตัวไม่ได้
ทว่าลิงป่าตัวนี้กลับฝืนความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ เดินมุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างไม่ยอมแพ้
แม้ทั้งร่างจะสั่นเทา เดินโซเซเหมือนจะล้มได้ทุกเมื่อ
แต่นางก็ไม่หยุดแม้แต่ก้าวเดียว
นางก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเอง เดินขึ้นสู่จุดสูงสุดที่เผชิญหน้ากับเหล่าเทพเซียนเต็มฟ้า
ก้าวหนึ่ง แล้วก็ก้าวต่อไป
……
เหนือชั้นเมฆ
แม่ทัพเทพจากทุกสารทิศยืนเรียงแถว แสงทิพย์ไหลเวียน องค์เทพสง่างามน่าเกรงขาม ทว่าก็ยังอดกระซิบกระซาบกันไม่ได้ว่า
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ลิงป่าตัวนั้นมาจากไหน?”
“นางไปทางลิงปีศาจนั่น หรือว่ายังคิดจะไปร่วมมั่วซั่วกับลิงปีศาจนั่นอีก!”
“นางไม่รักชีวิตแล้วหรือไง?!”
พระเจ้าหลี่ผู้ถือเจดีย์ขมวดคิ้ว แค่นเสียงเย็นชา
“ลิงป่ามาจากไหนกัน ยังไม่รีบถอยลงไปอีก!”
เสียงนั้นกระแทกลงมาจากฟากฟ้า หอบหุ้มด้วยอำนาจเทพ สะเทือนจนภูเขาหินสั่นระรัว
เจียงหลี่ได้ยินเสียงหึ่งดังขึ้นในหู พลันมองเห็นภาพตรงหน้ามืดวูบเป็นระยะ
แต่ฝีเท้าของนางกลับไม่หยุด
สายตาพร่ามัวแล้ว ทว่าเงาร่างสีแดงนั้นยังคงอยู่
“ไอ้แก่ไร้ยางอาย!”
มหาเทพเทียมฟ้าเดือดดาล ชี้หน้าพระเจ้าหลี่ผู้ถือเจดีย์บนฟ้าแล้วด่ากราด
“ยังมียางอายอยู่บ้างหรือไม่?!”
“มาข่มขวัญลิงน้อยของข้าทำไม? ถ้าจะสู้ก็เข้ามาหาข้าเฒ่าซุน!”
เขากวัดแกว่งพลองทองในมือ แสงทองสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ฟาดแรงกดดันที่ถาโถมลงมาจากเวิ้งฟ้าให้แตกกระจายเป็นเสี่ยง
“เคร้ง——!”
ทหารสวรรค์แนวหน้าถูกแรงสั่นสะเทือนจนถอยกรูดไม่หยุด
พระเจ้าหลี่ผู้ถือเจดีย์รีบยกเจดีย์ขึ้นป้องกัน ทว่ายังถูกพลองกระแทกจนถอยไปหลายก้าว สีหน้าตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
“ถุย! สมควรแล้ว!”
มหาเทพเทียมฟ้าด่าทิ้งท้ายคำหนึ่ง ก่อนหันกลับมา ยิ่งมองเจียงหลี่ก็ยิ่งชื่นชม
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ดี ดีมาก เด็กดี!”
“มีเค้าความสง่างามของข้าเฒ่าซุนอยู่หลายส่วน”
แทบจะทันทีที่ได้รับการยอมรับ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นข้างหูเจียงหลี่
【ติ๊ง!】
【ยินดีกับผู้เล่นเจียงหลี่ ความกล้าหาญของคุณได้รับการยอมรับจาก “มหาเทพเทียมฟ้า·ซุนอู๋คง”】
【ยกระดับสถานะฝ่าย: ลิงป่านิรนาม → ลิงผู้สืบทอดโดยตรงของมหาเทพเทียมฟ้า】
【มอบรางวัล: จำนวนครั้งในการสุ่มสกิลเทพเจ้า ×1】
【เปิดสระเทพเจ้าแล้ว (เทพเจ้าในสระปัจจุบันมีเพียง: ซุนอู๋คง)】
【ต้องการสุ่มทันทีหรือไม่?】
เจียงหลี่: “!!!”
ในที่สุดก็มาสักที!
นางฝืนต่อไม่ไหวมานานแล้ว อาศัยเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายประคองตัวไว้ไม่ให้หมดสติไป
ตอนนี้พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ ก็แทบจะเหมือนได้ยินเสียงสวรรค์
“สุ่ม! สุ่มให้ฉันเลย!!!”
【ติ๊ง! กำลังสุ่ม...】
【ยินดีกับผู้เล่นเจียงหลี่ สุ่มได้รับสกิลเทพเจ้า——】
【“พลองทองสมปรารถนา”!】
【คำอธิบายสกิล: พลองทองสมปรารถนา หนักหนึ่งหมื่นสามพันห้าร้อยจิน】
【เป็นเหล็กเทพที่มหาอวี่ใช้กำหนดความลึกตื้นของแม่น้ำและทะเลในคราวควบคุมน้ำท่วม ต่อมาถูกมหาเทพเทียมฟ้าซุนอู๋คงปราบจนยอมศิโรราบ กลายเป็นอาวุธเทพประจำกาย】
【ผู้ถือพลองนี้สามารถขับไล่สิ่งชั่วร้าย ปัดเป่าเคราะห์ภัย ปราบปีศาจและมาร】
【คุณภาพสกิล: ระดับ A】
【ระดับปัจจุบัน: Lv.1】
“เชี่ย?!”
เจียงหลี่พลันดีใจสุดขีด พลองทองสมปรารถนางั้นหรือ?
สุ่มครั้งเดียวก็ได้ของระดับทองเลยหรือเนี่ย?
ต้องรู้ก่อนว่าในด่านมือใหม่ ระดับประเมินพื้นฐานมักอยู่แค่ระดับต่ำสุด ตั้งแต่ระดับ F ถึง E ส่วนระดับ D ก็มีให้เห็นน้อยมากแล้ว
แต่เธอกลับสุ่มได้อาวุธเทพระดับ A มาโดยตรง?
“อ๊ากกก! สมแล้วที่เป็นสระมหาเทพเทียมฟ้า!”
เจียงหลี่กรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง
วินาทีถัดมา แสงสีทองเจิดจ้าก็ระเบิดออกมาจากร่างของนาง
เงาพลองสีทองปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไร้ที่มา แล้วหมุนวนรอบกายของนางเองหนึ่งรอบ
ราวกับมังกรว่ายวน อำนาจน่าเกรงขามแผ่กระจาย
อำนาจเทพจากทหารสวรรค์ที่กดทับนางอยู่แต่เดิมพลันสลายไปในพริบตา
เจียงหลี่ยืดตัวตรงขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย สกิลของมหาเทพเทียมฟ้าแข็งแกร่งไร้เทียมทานจริง ๆ!
เมื่อนึกถึงมหาเทพเทียมฟ้าที่เพิ่งยืนหยัดปะทะพระเจ้าหลี่เพื่อช่วยนางเมื่อครู่——
นี่มันลิงผู้เลิศล้ำที่ทั้งรูปงามและจิตใจดีอะไรเช่นนี้
แต่ภาพนี้กลับทำให้เหล่าทหารสวรรค์และแม่ทัพสวรรค์ฮือฮากันยกใหญ่
นั่น...นั่นคือการทะลวงขั้นกลางสนามรบหรือ?
“เป็นไปได้อย่างไร ลิงป่าตัวหนึ่งกลับได้รับวาสนาเช่นนี้?!”
“แต่กลิ่นอายบนตัวนาง...”
“หรือว่านางเป็นผู้สืบทอดโดยตรงของลิงปีศาจตัวนั้น?”
เหล่าทหารสวรรค์กระซิบกระซาบกัน สายตาหลากหลายแบบจับจ้องมาที่เจียงหลี่
ในบรรดาพวกเขา พระเจ้าหลี่ผู้ถือเจดีย์มีสีหน้าเขียวคล้ำที่สุด
เมื่อครู่เขาตะโกนเสียงดังจนลิงป่าตัวนั้นแทบยืนไม่อยู่ เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่ง
แต่ตอนนี้มดปลวกตัวนั้นกลับฉวยโอกาสตอนที่ถูกแรงกดดันของเขาข่มเอาไว้ แล้วทะลวงขั้นขึ้นมากลางสนามรบงั้นหรือ?
น่าชังนัก!
แบบนี้เขาดูเหมือนตัวตลกมากเลยไม่ใช่หรือไง
……
เมื่อมีพลองทองคอยหนุนหลัง ในที่สุดเจียงหลี่ก็เดินมาถึงก้าวสุดท้าย
นางยืนอยู่เบื้องหลังมหาเทพเทียมฟ้าอย่างมั่นคง หลังเหยียดตรงอย่างภาคภูมิ เงยหน้ามองเหล่าเทพเซียนเต็มฟ้า ดวงตาไร้ซึ่งความหวาดกลัวอีกต่อไป
“ฮ่า ๆ ๆ!”
มหาเทพเทียมฟ้าหัวเราะเสียงดังอย่างกำเริบเสิบสานและเบิกบานใจ
“ดี! ดี! ดี!”
“วันนี้ เจ้าจงติดตามข้าเฒ่าซุนไปด้วยกัน——”
“คว่ำราชสำนักสวรรค์บัดซบนี่ให้ราบ แล้วทุบหินหลิงเซียวเทียมจอมปลอมนี่ให้แหลก!”
“เมฆเหยียบหมื่นลี้!”
สิ้นเสียงตะโกน เมฆเหยียบหมื่นลี้ก็พลิกม้วนเข้ามา
มหาเทพเทียมฟ้าทะยานขึ้นสู่อากาศ หันกลับมายื่นมือให้เจียงหลี่
“ขึ้นมา!”
เจียงหลี่คว้ามือมหาเทพเทียมฟ้า อาศัยแรงส่งกระโดดขึ้นไปบนก้อนเมฆ
ลมแรงพัดหวีดหวิว ทะเลเมฆปั่นป่วนพลุ่งพล่าน
ภูเขาดอกไม้ผลใต้เท้าหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว ส่วนทหารสวรรค์และแม่ทัพสวรรค์เบื้องหน้ากลับใกล้เข้ามาทุกที
ใบหน้ามากมายที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความโกรธ หรือความไม่อยากเชื่อ ปรากฏขึ้นตรงหน้า
“ลิงปีศาจ! เจ้ายังกล้าขัดขืนอีกหรือ?!”
“จับพวกมันไว้!”
ท่ามกลางเสียงตะโกนกึกก้องทั่วฟ้า มหาเทพเทียมฟ้ากลับเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง
พลองทองพาดขวางอยู่ในมือ เปล่งประกายแสงสีทองนับหมื่นสาย
“เฒ่าหยกจักรพรรดิ!”
“ข้าเฒ่าซุนมาแล้ว!”
【ติ๊ง!】
【โปรดทราบ ผู้เล่นเจียงหลี่】
【คุณเข้าสู่จุดเปลี่ยนสำคัญของเนื้อเรื่องแล้ว——】
【ก่อกวนราชสำนักสวรรค์!】