ฉินอวิ๋นไห่มองเจียงเซี่ยที่กำลังถามว่าหมูป่าอยู่ที่ไหน ดวงตากลมสุกใสเป็นประกายราวแก้วเจียระไนของเธอทำให้เขาเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะ กระทั่งความคิดยังหยุดชะงัก
“หาไม่เจอเหรอ” เจียงเซี่ยเห็นฉินอวิ๋นไห่จ้องเธอเงียบ ๆ จึงถามอย่างเสียดาย
เมื่อได้ยินน้ำเสียงผิดหวังของเธอ ฉินอวิ๋นไห่ก็รีบตอบ “หาได้ วันหลังฉันจะเข้าภูเขาไปหาหมูป่าให้ วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ”
เจียงเซี่ยกวาดตามองฉินอวิ๋นไห่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็เข้าใจว่าเพราะเธอตามมาด้วย เขาจึงคิดจะเข้าภูเขาคนเดียวในครั้งหน้า
“ไม่ต้องรอวันหลังหรอก วันนี้เลย” เจียงเซี่ยมองฉินอวิ๋นไห่แล้วพูด “คุณไม่ต้องเป็นห่วง ฉันปกป้องตัวเองได้”
ฉินอวิ๋นไห่มองเจียงเซี่ยแล้วพูดว่า “หมูป่าไม่เหมือนพ่อค้าคน”
อีกอย่าง ตอนทำบันทึกคำให้การ เขาจำได้ว่าซีเซียบอกว่าเธอจัดการคนพวกนั้นทีละกลุ่ม
แต่หมูป่ามีพละกำลังในการต่อสู้สูงมาก เขาอดเป็นห่วงไม่ได้ ทว่าก็พูดปฏิเสธไม่ออก สุดท้ายจึงได้แต่พาเจียงเซี่ยเข้าไปในป่าลึก พร้อมเพิ่มความระมัดระวังมากกว่าปกติ
เจียงเซี่ยมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างกาย ตั้งแต่เขาตกลงพาเธอเข้าป่าลึก ระหว่างทางเขาก็คอยคุ้มครองเธออยู่ตลอดเวลา ราวกับกลัวว่าจะมีสัตว์อันตรายตัวไหนพุ่งออกมาทำร้ายเธอ
เธอนึกถึงตอนที่เคยเข้าป่าลึกกับอาจารย์ อาจารย์อยากฝึกฝนเธอ จึงให้เธอพุ่งนำหน้าอยู่เสมอ เวลาเจออันตราย เธอยังต้องคอยปกป้องอาจารย์อีกด้วย
แม้แต่ตอนออกไปทำภารกิจกับพี่ชายและพี่สาวร่วมสำนัก เพราะเธอแสดงความเก่งกาจออกมาตั้งแต่เด็ก คนที่นำหน้าก็มักเป็นเธอเสมอ