แม่ของเสมียนถอนหายใจยาว “หวังซาโอจื่อ เรื่องอะไรย่อมไม่เกิดขึ้นอย่างไร้ที่มา คนพูดกันตั้งมากมาย เธอไม่รู้สึกแปลกบ้างหรือ”
เดิมทีนางก็ไม่อยากพูดเรื่องพวกนี้ แต่หญิงแก่คนนี้บังเอิญเจอเข้าหลายครั้งแล้ว พอเห็นแววตากลอกไปมาของเฉิ่นเจี้ยนเชอะ ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนซื่อสัตย์จริงจัง
หวังเอี้ยนเอี้ยนเป็นสาวในกองผลผลิตของพวกเขา นางจึงทนเห็นอีกฝ่ายก้าวลงหลุมไฟไม่ได้
แต่แม่ของเสมียนคิดว่า ต่อให้พูดเรื่องนี้ออกไป คนตระกูลหวังก็คงห้ามไม่อยู่
อย่างไรเสีย หวังเอี้ยนเอี้ยนก็ถูกตระกูลหวังตามใจจนอยากได้อะไรก็ต้องหามาให้ได้
วันนี้นางอดพูดออกมาไม่ได้ ก็เพียงอยากเตือนคนตระกูลหวังสักหน่อยว่า ต่อให้สุดท้ายได้คบกับเฉิ่นเจี้ยนเชอะ ปัญญาชนคนนั้นจริง ๆ ก็อย่าทำให้ชื่อเสียงของหวังเอี้ยนเอี้ยนเสียหายจนเกินไป
“ไม่ ไม่มีทาง ลูกเอี้ยนเอี้ยนของฉันจะไปคบกับเฉิ่นเจี้ยนเชอะ ปัญญาชนที่แบกอะไรก็ไม่ไหว หยิบอะไรก็ไม่ได้คนนั้นได้ยังไง”
แต่พอเห็นสีหน้าของทุกคน หวังซาโอจื่อก็เข้าใจในใจว่า เรื่องนี้คงเป็นเรื่องจริงแล้ว
ขณะที่หวังซาโอจื่อกำลังคิดจะลากหวังเอี้ยนเอี้ยนกลับไปถามให้รู้เรื่อง ป้าฮวงก็วิ่งเข้ามาร้องเสียงดังใส่นาง “ป้าหวัง รีบไปดูหวังฟู่กุ้ยลูกชายของเธอเร็วเข้า”
“ฟู่กุ้ยของฉันเป็นอะไรไป” หวังซาโอจื่อได้สติ รีบลุกขึ้นถาม
“เขากับซุนฉวนฝางจากที่พักปัญญาชนกอดจูบกันอยู่ในกออ้อริมแม่น้ำ มีคนไปเจอเข้า พอตกใจก็พลัดตกน้ำไป” ป้าฮวงวิ่งมานี่ก็เพื่อร้องเรียกคนให้ลงน้ำไปช่วยหวังฟู่กุ้ยกับซุนฉวนฝาง